Supreme Court quashes lower court order rejecting request for reasoning due to procedural error regarding filing date.

Sygn. akt V CZ 69/08

POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Iwona Koper (przewodniczący)

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (sprawozdawca)

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku P. P.

przy uczestnictwie K. H. i D. S.

o stwierdzenie nabycia spadku,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 listopada 2008 r.,

zażalenia uczestniczki postępowania K. H. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z

dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt IV Ca (…),

uchyla zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił wniosek

uczestniczki postępowania K. H. o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu

postanowienia Sądu Okręgowego w K. [sygn. IV Ca (…)]. Orzeczenie to było wynikiem

odrzucenia wniosku uczestniczki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o

sporządzenie uzasadnienia.

Zdaniem Sądu, przyczyna uchybienia terminu do podjęcia czynności ustała w

dniu 22 marca 2008 r., kiedy to uczestniczka postępowania została poinformowana

przez reprezentującego ją pełnomocnika procesowego o oddaleniu apelacji. Wniosek o

przywrócenie terminu został złożony w dniu 31 marca 2008 r., a więc po upływie

tygodniowego terminu. Tym samym, zgodnie z art. 171 k.p.c., spóźniony wniosek o

przywrócenie terminu należało odrzucić. Niezależnie od tego Sąd wskazał, że gdyby

nawet merytorycznie oceniać wniosek to i tak nie zasługiwał on na uwzględnienie.

Wynikało to z potwierdzonego orzecznictwem i wypowiedziami doktryny poglądu, że

błąd procesowy pełnomocnika obciąża stronę.

Zażalenie na postanowienie wniosła uczestniczka wskazując, że doszło do

naruszenia art. 387 § 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. poprzez niezasadne ustalenie, że

wniosek o przywrócenie terminu został złożony z przekroczeniem tygodniowego

terminu. Kolejny zarzut dotyczył art. 233 k.p.c. przez ustalenie, że wniosek został

złożony w dniu 31 marca 2008 r. osobiście, podczas gdy według jej twierdzeń nastąpiło

to już w dniu 28 marca 2008 r. przez oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej.

Skarżąca dodatkowo podniosła, że nietrafne jest aprioryczne uznanie, że bez względu

na sytuację, każde uchybienia terminowi procesowemu przez pełnomocnika powoduje w

każdym przypadku negatywne konsekwencje dla uczestnika postępowania sądowego, w

sytuacji, w której ustanowiony w tej sprawie nieprofesjonalny pełnomocnik, będący

jednocześnie uczestnikiem o sprzecznych wobec skarżącej uczestniczki interesach,

poprzez

brak

należytego

działania,

uniemożliwił

uczestniczce

zaskarżenie

niekorzystnego dla niej, a korzystnego dla siebie orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że przedmiotem zaskarżenia i rozpoznania

zażalenia jest postanowienie o odrzuceniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia

i doręczenie odpisu postanowienia z uzasadnieniem, które było następstwem wydania

postanowienia o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu. Tak jak Sąd odwoławczy

nie rozstrzygał merytorycznie o wniosku o przywrócenie terminu, tak też Sąd Najwyższy

nie może objąć kontrolą wydanego postanowienia w zakresie jego merytorycznej

zasadności.

Wydając zaskarżone postanowienie Sąd Okręgowy oparł się na ustaleniu,

że wniosek o przywrócenie terminu został złożony w biurze podawczym w dniu

31 marca 2008 r., taka bowiem data widnieje na piśmie. Nie ma na tym piśmie żadnych

adnotacji, pozwalających na ustalenie, czy pismo wniesiono osobiście do sądu, czy też

za pośrednictwem poczty. Sąd Okręgowy nie zwrócił uwagi, że

do akt nie została

wszyta koperta pozwalająca na powiązanie dowodu nadania przesyłki poleconej

zawierającej przedmiotowy wniosek z dołączonym do zażalenia potwierdzeniem

nadania [nr (…)], znajdująca się luzem w aktach sprawy. Zbieżność daty widniejącej na

piśmie z potwierdzeniem nadania i oraz koperta pozwala na przyjęcie (art. 231 k.p.c.),

że w dniu 28 marca 2008 r. został złożony wniosek o przywrócenie terminu do sądu (art.

165 § 2 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uznał zażalenie za zasadne, wobec

czego na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 39815 k.p.c. postanowił jak w

sentencji.