Eviction case dismissed as property dispute; value below threshold; statutory interpretation upheld.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the tenant's appeal against the District Court's decision to reject the eviction claim due to insufficient case value. The tenant argued the matter was non-property in nature because it concerned the lack of legal title to the residence, but the court held that eviction orders inherently involve property rights. Consequently, the court applied the statutory threshold for property disputes and rejected the appeal as inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3982 § 1 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: Eviction proceedings from residential premises constitute property disputes regardless of the underlying title issue, and appeals are inadmissible if the claim value falls below the statutory threshold.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 67/06
POSTANOWIENIE
Dnia 6 października 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący)
SSN Józef Frąckowiak
SSN Grzegorz Misiurek (sprawozdawca)
w sprawie ze skargi D.Z.
o wznowienie postępowania
w sprawie z powództwa Gminy S. - Miejskiego Zakładu Gospodarki Lokalowej
przeciwko D.Z.
o eksmisję,
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego
w J. z dnia 30 stycznia 2006 r., sygn. akt [...],
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 6 października 2006 r.,
zażalenia D.Z.
na postanowienie Sądu Okręgowego w J.
z dnia 30 czerwca 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy w J. wyrokiem z dnia 30 marca 2006 r. wydanym po
rozpoznaniu skargi pozwanej o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej
wyrokiem tegoż Sądu z dnia 30 stycznia 2006 r., uchylił to ostatnie orzeczenie i
zmienił wyrok Sądu Rejonowego w J. z dnia 1 grudnia 2005 r. w ten sposób, że
uwzględnił żądanie eksmisji. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił
skargę kasacyjną pozwanej od powyższego wyroku jako niedopuszczalną z uwagi
na to, że wartość przedmiotu zaskarżenia (297 zł) jest niższa niż pięćdziesiąt
tysięcy, a więc nie przekracza progu określonego w art. 3982 § 1 k.p.c.
W zażaleniu na to postanowienie pozwana wniosła o jego uchylenie.
Zarzuciła Sądowi Okręgowemu błędne zakwalifikowanie sprawy o eksmisję z lokalu
mieszkalnego jako należącej do kategorii spraw o prawa majątkowe. Wskazała przy
tym, iż rozpoznawana sprawa w istocie dotyczy ustalenia braku tytułu prawnego do
spornego lokalu, co przesądza, że ma ona charakter niemajątkowy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
W orzecznictwie Sądu Najwyższego - na co trafnie zwrócił uwagę Sąd
Okręgowy - zostało już wyjaśnione, że sprawy o opróżnienie lokalu mieszkalnego
należą do kategorii spraw o charakterze majątkowym (por. - poza wskazanymi
w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia postanowieniami SN: z dnia 19 listopada
1996 r., III CKN 13/96, OSNC 1997/3/33 oraz z dnia 16 kwietnia 1997 r., II CZ
49/97, OSNC 1997/11/169 - postanowienia SN: z dnia 30 listopada 2005 r., III CZ
95/05, nie publ; z dnia 20 czerwca 2006 r., V CSK 117/06, nie publ.). Pogląd ten
należy uznać za utrwalony i skład orzekający w pełni go podziela. Odmienne
zapatrywanie skarżącej nie znajduje żadnego uzasadnienia. Po pierwsze, żądanie
nakazania opróżnienia lokalu wypełnia treść powództwa o świadczenie, a nie - jak
błędnie wskazuje skarżąca - powództwa o ustalenie stosunku prawnego. Po drugie,
dla rozróżnienia majątkowego, bądź nie majątkowego charakteru konkretnej sprawy
nie jest istotne czy rozpoznawana jest ona w następstwie wytoczenia powództwa
o świadczenie, czy też powództw o ustalenie, albo ukształtowanie prawa lub
stosunku prawnego.
Sprawą majątkową jest sprawa, w której zgłoszone żądanie zmierza do
realizacji prawa lub uprawnienia mającego bezpośredni wpływ na stosunki
majątkowe stron. Niewątpliwie tego rodzaju interesem uwarunkowane jest żądanie
orzeczenia eksmisji z lokalu mieszkalnego. Ta właśnie okoliczność przesądza
o majątkowym charakterze sprawy, w której żądanie takie jest rozpoznawane.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 14 w zw.
z art. 3941 § 3 k.p.c. orzekł jak w sentencji.