Supreme Court dismisses appeal on court fees due to lack of financial hardship proof and discretionary judicial review.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the District Court's refusal to grant a waiver of court fees for the cassation complaint. The appellant argued that her financial situation and health issues prevented her from paying the fees without compromising her family's livelihood, but the District Court had already thoroughly analyzed these arguments and found them insufficient. The Supreme Court upheld the lower court's decision, emphasizing the judge's discretionary power to assess the applicant's assets and the specific circumstances presented in the initial request.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Sąd ma dyskrecjonarne uprawnienie do odmowy zwolnienia od kosztów sądowych, gdy wniosek nie spełnia wymogów prawnych ani nie wykazuje wystarczającego braku środków na pokrycie wydatków.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 6/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Iwona KoperSSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa M. C.przeciwko A. K.o zapłatę,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r.,zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego w J.z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca […], 1) oddala zażalenie 2) przyznaje adwokatowi P. C. od Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w J. kwotę 1800,- (jeden tysiąc osiemset) złotych powiększoną o podatek VAT z tytułu wynagrodzenia za udzielenie powódce nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r. Sąd Okręgowy w J. odrzucił skargę kasacyjną powódki M. C. od wyroku Sądu Okręgowego w J. z dnia 2 kwietnia 2015 r. Przyczyną odrzucenia skargi było jej nie opłacenie w terminie (art. 3986 § 2 k.p.c.), po tym jak Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 27 października 2015 r. odmówił powódce zwolnienia od opłaty od skargi.W zażaleniu skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 101 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, polegające na niezasadnej odmowie zwolnienia powódki od kosztów sądowych w części, to znaczy w zakresie opłaty od skargi kasacyjnej, skutkujące odrzuceniem skargi kasacyjnej, podczas gdy z przedstawionej przez nią sytuacji majątkowej wynika, iż nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania siebie oraz swojej rodziny.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania oraz wynagrodzenia za udzielenie powódce przez pełnomocnika z urzędu pomocy prawnej udzielonej z urzędu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Podstawa prawna zwolnienia strony postępowania sądowego od kosztów sądowych znajduje się w przepisach ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.). Według art. 100 ust. 2, art. 101 ust. 1 oraz art. 102 ust. 1 tej ustawy sąd może zwolnić stronę od kosztów sądowych w całości albo w części, jeżeli złoży stosowne oświadczenie i wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W kolejnych przepisach powołanej ustawy uregulowany jest sposób ubiegania się o zwolnienie od kosztów i warunki prawne tego zwolnienia.Skarżąca złożyła wymagane oświadczenie, uznając za wykazane przesłanki uprawniające ją do pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku. Jednakże Sąd Okręgowy postanowił inaczej i odmówił zwolnienia powódki z opłaty od skargi kasacyjnej w wysokości 3 040 złotych. Analizując postanowienie Sądu w tym względzie łatwo zauważyć, że wniosek powódki został starannie rozpatrzony a uzasadnienie postanowienia zawiera bardzo rzetelne wyjaśnienie przyczyn, które sprawiły, że powódce według Sądu Okręgowego nie należało się zwolnienie od opłaty od skargi kasacyjnej w podanej wysokości.
Sąd wskazał wymagania prawne zwolnienia całkowitego lub częściowego od kosztów sądowych, następnie przytoczył orzecznictwo Sądu Najwyższego w tej kwestii, które jest znane i utrwalone. Dopiero potem odniósł się do samego wniosku i rozpatrzył kolejne argumenty powódki, co w całości doprowadziło Sąd do przekonania o niezasadności wniosku.Rozważając zażalenie powódki na postanowienie Sądu Okręgowego nie można uznać, aby przedstawione w jego uzasadnieniu okoliczności, w tym zły stan zdrowia i związane z tym dodatkowe koszty, a także rzeczywista sytuacja składników majątkowych powódki, w zakresie, w jakim zostały przedstawione we wniosku, nie zostały wzięte pod uwagę przy podejmowaniu decyzji przez Sąd o odmówieniu zwolnienia od opłaty.
Sąd ujawnił także wątpliwości, jakie nasuwały niektóre dowody przedłożone przez stronę na poparcie wniosku, a to nie zostało ani wyjaśnione, ani zaprzeczone w zażaleniu.Mając zatem na względzie dyskrecjonalne uprawnienie sądu do podejmowania decyzji w przedmiocie zwolnienia od kosztów, wysokość należnej opłaty wobec wartości majątku powódki oraz przedłożone argumenty, należało na podstawie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. oddalić zażalenie, rozstrzygając o wynagrodzeniu należnym pełnomocnikowi skarżącej z urzędu na podstawie §§ 19 i 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (jedn. tekst Dz.U. z 2013 r. poz. 461). jw l.n