Supreme Court allows appeal against district court's dismissal of retrial request due to jurisdictional error.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland allowed the appellant's appeal against the District Court's dismissal of a retrial request. The District Court had incorrectly treated the retrial proceedings as a continuation of the original first-instance trial, thereby directing the appeal to the Court of Appeal instead of the Supreme Court. The Supreme Court clarified that when a retrial is based on specific statutory grounds, the second-instance court (District Court) remains the competent authority, making the appeal to the Supreme Court procedurally improper. Consequently, the Supreme Court held that the District Court should have transferred the appeal rather than dismissed it, as the error in designating the competent court does not justify rejection.
Legislator headnote
AI generatedArt. 403 k.p.c.; Art. 405 k.p.c.; If a retrial request is based on grounds specified in Art. 403 of the Code of Civil Procedure, the second-instance court is the competent court for ruling on it, and an appeal against its decision must be filed with the Court of Appeal, not the Supreme Court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 48/08
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Frąckowiak (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Barbara Myszka
SSN Zbigniew Strus
w sprawie ze skargi M. G. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym
postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt III Ca (…) w
sprawie z wniosku M. G.
przy uczestnictwie W. G.
o podział majątku dorobkowego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 sierpnia 2008 r.,
zażalenia M. G. na postanowienie Sądu Okręgowego w K. z dnia 4 lipca 2007 r., sygn.
akt III Ca (…),
uchyla zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Zaskarżonym
postanowieniem
Sąd
Okręgowy
w
K. odrzucił
zażalenie
wnioskodawczyni M. G. na postanowienie tego Sądu z dnia 21 listopada 2006 r., które
wniosła ona do Sądu Apelacyjnego. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2006 r. Sąd
Okręgowy oddalił skargę wnioskodawczyni o wznowienie postępowania zakończonego
prawomocnym orzeczeniem tego Sądu z dnia 30 maja 2006 r. Uzasadniając swoje
rozstrzygniecie Sąd Okręgowy wskazał, że postępowanie wywołane skargą o
wznowienie postępowania jest kontynuacją tego, którego dotyczyło, a zatem Sąd
Okręgowy wydając jakiekolwiek orzeczenie w przedmiocie skargi działa w dalszym
ciągu jako sąd odwoławczy. W tej sytuacji zażalenie należy kierować do Sądu
Najwyższego a nie do Sądu Apelacyjnego, i dlatego należało go odrzucić W zażaleniu
skarżąca zarzuciła naruszenia art. 370 k.p.c. oraz art. 369 § 1 k.p.c. w związku z art.
397 § 2 k.p.c. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew opinii wyrażonej w uzasadnieniu
zaskarżonego postanowienia, jeżeli skarga o wznowienie postępowania jest oparta na
przesłance lub przesłankach określonych w art. 403 k.p.c., sądem właściwym, w
rozumieniu art. 405 k.p.c., do orzekania o wznowieniu postępowania jest sąd II instancji.
Stanowisko takie uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego
(vide uchwała siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2007 r., III CZP
137/06, OSNC 2007, nr 9 poz. 125). Oznacza to, że w rozpoznawanej sprawie Sąd
Okręgowy było właściwym sądem do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania,
a od jego postanowienia w tej sprawie przysługiwało zażalenie do Sądu Apelacyjnego.
Nawet gdyby podzielić pogląd Sądu Okręgowego, że sądem właściwym do
rozpoznania zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21 listopada 2006 r. był Sąd
Najwyższy, to rację ma skarżąca wskazując, iż niewłaściwe oznaczenie sądu, mającego
rozpoznać zażalenie nie stanowi podstawy - na tle art. 370 k.p.c., który to przepis ma
odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym także przed Sądem
Najwyższym (art. 3941 § 3 w zw. z art. 39821 k.p.c.) - do odrzucenia zażalenia. Skarżąca
wypełniła dyspozycję zawartą w art. 369 k.p.c. wnosząc zażalenie do sądu, który wydał
zaskarżone postanowienie. Jeżeli zaś okazałoby się, że niewłaściwie oznaczyła w
zażaleniu sąd, który miał je rozpoznać, to zgodnie z art. 200 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy
był zobowiązany do przekazania tego zażalenia sądowi właściwemu, a nie do jego
odrzucenia (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 maja 2008 r. II CZ 31/08,
niepublikowane).
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy, na podstawie art. 398 15 k.p.c.
w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., orzekł jak w sentencji.