Supreme Court dismisses appeal for non-payment of court fees within the strict statutory deadline. The appeal is inadmissible because the fee was not paid by the deadline set by the Court Costs Act, regardless of the cassation appeal deadline. The court clarifies that the fee payment deadline is independent of the cassation appeal deadline. The court rejects the argument that the fee payment deadline should run until the cassation appeal deadline. The court emphasizes that the fee payment deadline is independent of the cassation appeal deadline. The court clarifies that the fee payment deadline is independent of the cassation appeal deadline. The court rejects the argument that the fee payment deadline should run until the cassation appeal deadline. The court emphasizes that the fee payment deadline is independent of the cassation appeal deadline.

Sygn. akt V CZ 41/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Antoni Górski‎SSN Bogumiła Ustjanicz w sprawie z wniosku D. M.‎przy uczestnictwie J. M.‎o podział majątku wspólnego,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 sierpnia 2016 r.,‎zażalenia wnioskodawczyni na postanowienie Sądu Okręgowego w Ś.‎z dnia 25 marca 2016 r., sygn. akt II Ca […], oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Ś. postanowieniem z dnia 25 marca 2016 r. odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawczyni D. M. od postanowienia tego Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r., wydanego po rozpoznaniu apelacji uczestnika postępowania J. M. w sprawie o podział majątku wspólnego. Przyczyną odrzucenia skargi było uznanie, że nie została opłacona w terminie określonym w art. 112 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 623, dalej jako u.k.s.c.).Wnioskodawczyni zażaleniem zaskarżyła to postanowienie, wnosząc o jego zmianę i nadanie sprawie dalszego biegu.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3985 § 1 k.p.c. poprzez odrzucenie skargi kasacyjnej jako nieopłaconej, chociaż uiściła opłatę od skargi w terminie zakreślonym tym przepisem.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Jak zasadnie uznał Sąd Okręgowy, art. 112 ust. 3 u.k.s.c. wprost wykluczył możliwość stosowania art. 130 § 1 k.p.c., jednoznacznie wyłączając obowiązek wdrożenia przez przewodniczącego tzw. „trybu naprawczego”, polegającego na wezwaniu strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego do uiszczenia opłaty sądowej po całkowitym lub częściowym oddaleniu wniosku o zwolnienie strony od kosztów sądowych.

W takiej sytuacji bowiem pełnomocnik obowiązany jest uiścić w zakreślonym w art. 112 ust. 3 u.k.s.c. terminie opłatę w wysokości określonej w postanowieniu w razie częściowego uwzględnienia wniosku, albo w wysokości uprzednio samodzielnie obliczonej, gdy zwolnienia odmówiono lub uwzględniono wniosek w określonym ułamku. W niniejszej sprawie opłata została uiszczona, jednak po upływie terminu określonego w art. 112 ust. 3 u.k.s.c. Nie ma uzasadnienia podniesiony w zażaleniu zarzut, że termin do wniesienia opłaty od skargi kasacyjnej biegnie od doręczenia postanowienia w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych aż do dnia, w którym możliwe jest jeszcze wniesienie przez stronę skargi kasacyjnej.

Skarżąca wywodziła bowiem, że skoro uiściła opłatę w dniu 21 marca 2016 r., to uczyniła to w przewidzianym w art. 3985 § 1 k.p.c. terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, liczonego od doręczenia jej w dniu 15 lutego 2016 r. postanowienia z uzasadnieniem. Wbrew zarzutom skarżącej, termin, o którym mowa w art. 3985 § 1 k.p.c. dotyczy wyłącznie wniesienia skargi kasacyjnej i nie można go odnosić do realizacji obowiązków fiskalnych. Jak bowiem wskazano wyżej, przepis art. 112 ust. 1 – 3 u.k.s.c. wyraźnie wskazuje, że zgłoszenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych - wraz z pismem podlegającym opłacie albo po wezwaniu do uiszczenia opłaty - powoduje jedynie odroczenie określonego w art. 10 u.k.s.c. terminu do jej uiszczenia do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku strony o zwolnienie od kosztów sądowych (zob. uchwałę SN z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 56/12, OSNC 2013, nr 6, poz. 70, Biuletyn SN 2012, nr 11, s. 7 – 8).

Przepis ten jest jedynym wyjątkiem od zasady, zgodnie z którą nie istnieje możliwość odrzucenia podlegającego opłacie sądowej środka zaskarżenia, bez wdrożenia procedury naprawczej, co musiałoby nastąpić także wtedy, gdy środek taki wnosi zawodowy pełnomocnik (postanowienie SN z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt V CZ 5/14, a także zob. postanowienia SN z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt III CZ 57/15, z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II CZ 25/14, z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt IV CZ 93/12, wszystkie dostępne na www.sn.pl).

Niezależnie zatem od tego, w którym dniu w czasie biegu terminu została wniesiona skarga kasacyjna, w razie zgłoszenia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych termin do wniesienia opłaty wyznacza doręczenie odpisu postanowienia w tym przedmiocie, choćby nie upłynął jeszcze dwumiesięczny termin do wniesienia skargi.Wobec powyższego, na podstawie art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. awdb