Supreme Court quashes appeal decision due to lack of detailed cost calculation and legal reasoning under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CZ 32/13

POSTANOWIENIE

Dnia 28 sierpnia 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Jan Górowski

SSN Antoni Górski

w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko W. M.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 28 sierpnia 2013 r.,

zażalenia pozwanej na postanowienie o kosztach, zawarte w pkt 2 wyroku Sądu

Okręgowego w C.

z dnia 4 kwietnia 2012 r.,

uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę w tym

zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w C.,

pozostawiając mu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

zażaleniowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r., zawartym w punkcie drugim

wyroku, Sąd Okręgowy w C. zasądził od powódki G. L. na rzecz pozwanej W. M.

9830 zł tytułem zwrotu kosztów procesu za pierwszą i drugą instancję. W

lakonicznym uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano jedynie, że koszty

uzasadnia art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c.

Postanowienie to zaskarżyła zażaleniem pozwana, zarzucając naruszenie

art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. poprzez jedynie częściowe zasądzenie

na jej rzecz kosztów procesu, pomimo oddalenia powództwa w całości. Skarżąca

wnosiła o zmianę postanowienia poprzez zasądzenie na jej rzecz dalszej kwoty

1924 zł., ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy w tym zakresie do

ponownego rozpoznania, z uwzględnieniem kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazała, że w toku postępowania poniosła

wydatki w łącznej kwocie 11 724 zł, zaś Sąd Okręgowy postanowieniem o kosztach

procesu za obie instancje zasądził od powódki na jej rzecz jedynie 9 830 zł.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W myśl zasady odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażonej w art. 98 § 1

k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego

żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony.

Prawidłowe rozstrzygnięcie w tym zakresie wymaga ustalenia wszystkich kosztów

procesu, w tym kosztów sądowych (opłat i wydatków) oraz wynagrodzenia

pełnomocnika. Zasada odpowiedzialności za wynik odnosi się do całego procesu,

składającego się z dwuetapowego postępowania nakazowego oraz postępowania

apelacyjnego, a zatem wszystkie koszty procesu we wszystkich wskazanych

etapach powinny zostać szczegółowo wyliczone. Postanowienie o kosztach

procesu, do którego - zgodnie z art. 361 k.p.c. - stosuje się odpowiednio art. 328

§ 2 k.p.c., powinno zawierać szczegółowe wyliczenie kosztów, przytoczenie

przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, a także

wyjaśnienie, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają one zastosowanie.

Nie jest rolą Sądu Najwyższego poszukiwanie motywów, jakimi kierował się sąd

orzekając o kosztach procesu, niezbędnych do oceny zasadności zażalenia.

Brak dokładnego wskazania i wyliczenia kosztów procesu, a także brak

przedstawienia wyczerpującej podstawy prawnej, oznacza, że uzasadnienie nie

odpowiada wymogom art. 328 § 2 k.p.c. Przytoczenie numeru przepisu nie

zastępuje argumentacji prawnej, uzasadnienie nie zawiera też wskazania

szczegółowych kwot poniesionych przez strony w poszczególnych etapach

procesu.

Uniemożliwia

to

dokonanie

oceny

prawidłowości

zaskarżonego

rozstrzygnięcia, zwłaszcza, że zgodnie z art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c. w brzmieniu

obowiązującym przed dniem 3 maja 2012 r., przedmiotem zażalenia do Sądu

Najwyższego mogły być jedynie te koszty procesu, które nie były przedmiotem

rozstrzygnięcia

sądu

pierwszej

instancji.

Sąd

pierwszej

instancji

orzekał

w przedmiocie części kosztów procesu, zbiorcze zaś ujęcie przez Sąd Okręgowy

kosztów procesu za obie instancje uniemożliwia w istocie ocenę zakresu

przedmiotu zaskarżenia.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 398 15 § 1

w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. Orzeczenie o kosztach postępowania

zażaleniowego pozostawione zostało końcowemu rozstrzygnięciu na podstawie

art. 108 § 2 w związku z art. 391 § 1, art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.