Supreme Court dismisses appeal against order refusing legal aid in proceedings to declare a judgment unlawful.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a regional court order refusing to grant legal aid and waive court costs. The appellant had filed a complaint to declare a final judgment unlawful, requesting financial assistance and a lawyer during the proceedings. The court ruled that an appeal is not admissible against such procedural decisions and that the mandatory requirement for legal representation was violated as the appeal was drafted personally by the appellant.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 871 § 1 k.p.c. An appeal is inadmissible against a decision refusing legal aid in proceedings to declare a judgment unlawful, and such appeals must be drafted by a lawyer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 22/06
POSTANOWIENIE
Dnia 28 kwietnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marian Kocon (przewodniczący)
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
SSA Krzysztof Strzelczyk
w sprawie z powództwa Z. K.
przeciwko S. D.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 28 kwietnia 2006 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w B.
z dnia 23 stycznia 2006 r.,
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Z. K. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia
Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w B. z dnia 23 grudnia 2003 r. o zwrocie
pozwu. Po wezwaniu go do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o
zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie dla niego adwokata.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy w B. wniosek oddalił. Na
postanowienie to skarżący wniósł zażalenie, które przedstawione zostało Sądowi
Najwyższemu do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
jest środkiem prawnym, którego rozpoznanie należy do Sądu Najwyższego. Sąd,
który wydał zaskarżone orzeczenie jest sądem, do którego wnosi się skargę i sąd
ten bada zachowanie warunków formalnych skargi określonych w art. 4245 § 2
k.p.c. oraz odrzuca ją w razie nieuzupełnienia tych braków w terminie (art. 424 6 § 2
i 3 k.p.c.). Na postanowienia tego sądu wydane w związku z wniesieniem skargi,
obojętne czy skargą zaskarżone zostało orzeczenie sądu pierwszej czy drugiej
instancji, zażalenie – jeżeli przysługuje – może być wniesione do Sądu
Najwyższego. Na postanowienie odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych
i ustanowienia adwokata wydane w toku postępowania o stwierdzenie niezgodności
z prawem prawomocnego orzeczenia zażalenie jednakże nie przysługuje.
W postępowaniu o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje bowiem jedynie na postanowienie
odrzucające skargę (art. 3941 § 1 k.p.c.).
Niezależnie
od
tego
co
powiedziano
wyżej,
zażalenie
wniesione
przez skarżącego jest niedopuszczalne także z innego powodu. Stosownie
do art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje
przymus adwokacko-radcowski, tymczasem zażalenie wniesione przez skarżącego
sporządzone zostało osobiście przez niego, a nie przez adwokata lub radcę
prawnego.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku
z art. 39821 i art. 373 k.p.c., postanowił jak w sentencji.
jc