Supreme Court dismisses appeal because cassation complaint was inadmissible due to procedural timing rules.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the debtors' appeal against the District Court's rejection of their cassation complaint. The debtors argued that the lower court erred by not rejecting the complaint ex officio, citing constitutional violations and a specific Supreme Court precedent. The Court ruled that the cassation complaint was inadmissible ab initio because it was filed against a ruling issued after the finalization of the appeal process, rendering the subsequent appeal proceedings unnecessary.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3986 § 2 k.p.c.; Art. 7674 § 2 k.p.c.: A cassation complaint filed against a ruling issued after the conclusion of the appeal proceedings is inadmissible ab initio, and the appeal is therefore baseless.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 136/07
POSTANOWIENIE
Dnia 7 lutego 2008 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marian Kocon
SSN Elżbieta Skowrońska-Bocian
w sprawie z wniosku wierzycieli: Banku (...) S.A. I Oddziału w O., Przedsiębiorstwa
Państwowej Komunikacji Samochodowej w O. i J. W.
przy uczestnictwie dłużników M. K. i R. K.
o egzekucję z nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2008 r.,
zażalenia dłużników na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 16 lipca 2007 r.,
sygn. akt II Cz (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy w W. oddalił zażalenie
dłużników na postanowienie Sądu Rejonowego w O. w przedmiocie przysądzenia
własności egzekwowanej nieruchomości. Następnie, postanowieniem z dnia 16 lipca
2007 r., odrzucił skargę kasacyjną dłużników, ponieważ nie została ona opłacona w
wyznaczonym terminie.
W zażaleniu dłużnicy wnieśli o uchylenie postanowienia z dnia 16 lipca 2007 r.,
powołując się na naruszenie art. 78 i 176 ust. 1 Konstytucji oraz wskazując na wykładnię
wyrażoną w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r. (SK 3/05).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Sąd Okręgowy nie odrzucił skargi kasacyjnej dłużników a limine, musiał zatem
uznać – rozstrzygając incydentalne kwestie związane ze zwolnieniem od kosztów
sądowych i pobieraniem opłaty – że skarga kasacyjna była dopuszczalna. Tymczasem
tak nie jest, ponieważ na postanowienie sądu drugiej instancji wydane po rozpoznaniu
zażalenia skarga kasacyjna nie przysługuje (art. 7674 § 2 k.p.c.). Tylko dla celów
informacyjnych
należy
przypomnieć,
że
wskutek
„zbiegu
nowelizacji”
istniały
wątpliwości, od kiedy wprowadzona została całkowita niekasacyjność orzeczeń
wydanych w postępowaniu egzekucyjnym. Judykatura wyjaśniła (por. m. in. orzeczenie
Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2007 r., IV CZ 62/07, niepubl.), że nastąpiło to
po 5 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy powinien był zatem odrzucić a limine skargę
kasacyjną dłużników jako niedopuszczalną (art. 3986 § 2 k.p.c.), nie żądając od nich
opłaty (art. 1262 § 2 k.p.c.). Dalsze czynności, dotyczące zwolnienia od kosztów
sądowych i pobrania opłaty, były zbędne. Ostatecznie jednak doszło do odrzucenia
skargi kasacyjnej i ta decyzja Sądu Okręgowego, aczkolwiek z innych przyczyn, była
całkowicie uzasadniona (art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 7674 § 2 k.p.c.).
W świetle oczywistej niedopuszczalności skargi kasacyjnej zażalenie dłużników
jest bezzasadne. Dotyczy ono problemu zwolnienia od kosztów sądowych i
zaskarżalności odmowy zwolnienia. Problem ten nie miał, bo nie mógł mieć, żadnego
wpływu na obligatoryjną konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej dłużników, jako
niedopuszczalnej. Należało w konsekwencji oddalić zażalenie (art. 39814 k.p.c. w
związku z art. 394 § 3 k.p.c.).