Supreme Court dismisses cassation appeal due to insufficient value of the subject matter under civil procedure law.

Sygn. akt V CSK 88/11

POSTANOWIENIE

Dnia 25 listopada 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Jadwigi i Krzysztofa K.

przeciwko Miastu i Gminie Ż.

o określenie organizacji handlu niezakłócającej korzystania z nieruchomości

powodów,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 listopada 2011 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 16 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od powodów na rzecz

pozwanej kwotę 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu

kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powodowie Jadwiga K. oraz Krzysztof K. wnosząc przeciwko Miastu i

Gminie Ż. pozew o zakazanie organizacji handlu na targowisku w Ż. w sposób,

który utrudnia im korzystanie ze stanowiącej ich własność nieruchomości, na której

znajduje się pawilon handlowy oraz o nakazanie pozwanemu takiej organizacji

handlu, która nie będzie zakłócała korzystania przez nich z nieruchomości, wskazali

jako wartość przedmiotu sporu kwotę 50.000 złotych.

Wyrokiem z dnia 6 września 2010 r. Sąd Rejonowy, rozpoznając ponownie

sprawę, uwzględnił częściowo powództwo przez zobowiązanie pozwanego do

określonej w wyroku organizacji handlu, a w pozostałym zakresie oddalił

powództwo.

W apelacji od wyroku oddalającego powództwo powodowie, wskazując jako

wartość przedmiotu zaskarżenia kwotę 25.000 złotych, wnieśli o zmianę

zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa w szerszym zakresie.

Wyrokiem z dnia 16 listopada 2010 r. Sąd Okręgowy zmienił jedynie zawarte

w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie o kosztach procesu i oddalił dalej idącą

apelację powodów.

Powodowie wnieśli skargę kasacyjną od wyroku sądu drugiej instancji. Tym

razem, jako wartość przedmiotu zaskarżenia wskazali kwotę 600 złotych

a w uzasadnieniu skargi wskazali, że nietypowe roszczenie, nie ma charakteru

majątkowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Powodowie opierają swoje roszczenie na treści art. 144 k.c. w związku z art.

222 § 2 k.c. Sprawa ta jest co do zasady sprawą o prawa majątkowe (zob.

postanowienie Sądu najwyższego z dnia 19 grudnia 2002 r., V CZ 162/02, OSNC

2004, nr 2, poz. 31; z dnia 9 września 2009 r., V CZ 39/09, nie publ.). Trafnie

podnosi się, że przedmiotem skargi negatoryjnej jest ochrona przed naruszeniem

prawa własności, które, jako prawo rzeczowe, ma za przedmiot rzecz, która ma

określoną wartość majątkową. Naruszenie prawa własności jest w pierwszej

kolejności naruszeniem prawa majątkowego. Chociaż w orzecznictwie Sądu

Najwyższego nie wyklucza w szczególnych okolicznościach dominacji czynników

niemajątkowych tej ochrony (zob. już wymienione postanowienie z dnia 19 grudnia

2002 r.), to jednak w niniejszej sprawie majątkowy charakter sporu nie budzi

wątpliwości, zwłaszcza jeśli uwzględni się sposób korzystania z nieruchomości

przez powodów i dążenie do zapewnienia nieograniczonego dostępu do tej

nieruchomości, w tym do położonego na niej pawilonu handlowego. Tak też oceniali

spór powodowie, a dali temu wyraz wskazując wartość przedmiotu sporu i wartości

przedmiotu zaskarżenia w apelacjach i skardze kasacyjnej. Majątkowy charakter

sporu ma bezpośredni wpływ na ocenę dopuszczalności skargi kasacyjnej ze

względu na ograniczenie przewidziane w art. 3982 § 1 k.p.c.

Ponieważ wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana przez powodów

zarówno w apelacji jak i w skardze kasacyjnej nie przekracza wskazanych w art.

3982 § 1 k.p.c. minimalnych wartości, Sąd Najwyższy na podstawie art. 398 6 § 3

k.p.c. odrzucił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd

Najwyższy orzekła na podstawie art. 98 §1 i 3 k.p.c.; w zw. z art. 108 §1 k.p.c.

w zw. z art. 39821, 391 § 1 k.p.c.

md