Cassation appeal dismissed for failure to separately justify the admissibility request under Civil Procedure Code. The court rejected the appeal because the appellant did not explicitly cite and argue a specific ground for admissibility required by law. The Supreme Court ruled that citing substantive legal errors is insufficient without a distinct admissibility argument. The decision clarifies that the requirement to justify admissibility is independent from the merits of the cassation grounds. The appellant failed to meet the formal requirements for a cassation appeal under the Civil Procedure Code. The court dismissed the appeal because the appellant did not separately justify the request for its admission to consideration. The decision establishes that citing substantive legal errors is insufficient without a distinct admissibility argument. The appellant failed to meet the formal requirements for a cassation appeal under the Civil Procedure Code. The court dismissed the appeal because the appellant did not separately justify the request for its admission to consideration. The decision establishes that citing substantive legal errors is insufficient without a distinct admissibility argument. The appellant failed to meet the formal requirements for a cassation appeal under the Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CSK 80/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Przedsiębiorstwa Inwestycyjno-Handlowego "P.(...)" Sp. z o.o.

w W.

przeciwko (…) Holdingowi (…) S.A. w K.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 26

października 2006 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną i oddala wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżony skargą kasacyjną wyrok wydany został w dniu 26 października

2006 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie

wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w

czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy

istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając

zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art.

3984 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi, które stawiane są każdemu

pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. – 128 k.p.c.) z rygorem przewidzianym w art. 130

k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wiąże się z instytucją tzw. „przedsądu”, polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie

z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 3984 § 1 pkt 2 k.p.c.) z

obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame.

W konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie można uznać

jedynie odwołania się przez skarżącego do uzasadnienia podstaw kasacyjnych

i sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego

i ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art.

3989 § 1 k.p.c., wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów

jurydycznych (por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC

2001 r., z. 10, poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01,

OSNC 2001 r., z. 10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje

aktualność utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z

art. 3984 § 1 k.p.c. mają samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie

(postanowienie SN z dnia 29 czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z

dnia 14 lipca 2005 r. III CZ 61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V

CSK 18/05, niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej, określony w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c., skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i

wniosek ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z

okoliczności stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 398 9 § 1 k.p.c. i

przedstawić odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle

określonej w ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania

powinna być zatem uzasadniona przez skarżącego przy pomocy argumentów

jurydycznych uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn.

akt V CSK 18/05). Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z powołaniem się na to, że

zaskarżony wyrok w sposób oczywisty narusza przepisy prawa materialnego. Tak

określona przesłanka nie została wymieniona w art. 3989 § 1 k.p.c. Ponieważ skarga

kasacyjna

powódki

pozbawiona

jest

właściwie

rozumianego

sformułowania

i

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona

odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

Nie można bowiem utożsamiać zarzutu, że wyrok narusza prawo z oczywistym

uzasadnieniem

skargi

kasacyjnej

jako

przesłanki

ustawowej

przyjęcia

jej

do

rozpoznania.

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 398 4 § 1

k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu

tych kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie

przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny

przyczyn kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.,

gdyż tylko one i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. „przedsądu” i decydują o

jego wyniku.

Skoro

więc

skarga

kasacyjna

powódki

pozbawiona

jest

adekwatnego

sformułowania i uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania, a więc tego

niezbędnego

elementu

konstrukcyjnego,

współkreującego

istotę

tego

środka

zaskarżenia, to Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na

podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Oddalenie wniosku pozwanej o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego

uzasadnione jest tym, że w wypadku odrzucenia skargi nie należy się zwrot kosztów

postępowania stronie, która w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi

kasacyjnej, natomiast nie podniosła zarzutu, że skarga powinna być odrzucona (por.

postanowienie SN z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 563/01, niepubl. oraz orzeczenie

SN z dnia 15 listopada 1934 r., C II 1677/34, Zb. Urz. 1935 r., poz. 204).