Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of separate grounds for admissibility under Civil Procedure Code.

Sygn. akt V CSK 78/08

POSTANOWIENIE

Dnia 18 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z wniosku S. O.

przy uczestnictwie S. N.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 czerwca 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z

dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Zaskarżone skargą kasacyjną postanowienie wydane zostało w dniu 8 listopada

2007 r., a zatem wniesiona od niego skarga kasacyjna spełniać powinna wszelkie

wymogi formalne, wynikające z treści przepisów art. 3984 § 1 i § 2 k.p.c.

W paragrafie pierwszym art. 3984 k.p.c. ustawodawca skatalogował odrębnie w

czterech punktach konstrukcyjne elementy każdej skargi kasacyjnej, a więc cechy

istotne (kreatywne) tego tylko szczególnego środka odwoławczego, podkreślając

zarazem w ten sposób rangę tychże elementów. Natomiast w zdaniu pierwszym § 2 art.

398 k.p.c. wskazano na pozostałe wymagania tej skargi , które stawiane są każdemu

pismu procesowemu (art. 126 k.p.c. - 128 k.p.c. z rygorem przewidzianym w art. 130

k.p.c.

Obowiązek przedstawienia przez skarżącego m.in. uzasadnienia wniosku

o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a wynikający z art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,

wiąże się z instytucją tzw. "przedsądu", polegającego m.in. na możliwości Sądu

Najwyższego odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 § 2 k.p.c.).

Ten możliwy sposób zakończenia postępowania kasacyjnego, a kolidujący niewątpliwie

z intencją strony wnoszącej skargę kasacyjną dowodzi zrównania rangą obowiązku

przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 398 § 1 pkt 2 k.p.c.) z

obowiązkiem odrębnego przedstawienia oraz uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi

kasacyjnej do rozpoznania (art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.). Odrębne wyartykułowanie przez

ustawodawcę obu kategorii obowiązków dowodzi tego, że nie są one tożsame. W

konsekwencji za spełnienie wymogu z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie można uznać jedynie

odwołania

się

przez

skarżącego

do

uzasadnienia

podstaw

kasacyjnych

i

sformułowanych w ich ramach zarzutów, z pominięciem wyraźnego, odrębnego i

ścisłego przytoczenia co najmniej jednej spośród okoliczności wymienionych w art. 3989

§ 1 k.p.c. wraz z jej stosownym uzasadnieniem przy pomocy argumentów jurydycznych

(por. postanowienie SN z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001 r., z. 10,

poz. 156; postanowienie SN z dnia 5 czerwca 2001 r., IV CZ 45/01, OSNC 2001 r., z.

10, poz. 157). W odniesieniu do skargi kasacyjnej zachowuje aktualność utrwalone

orzecznictwo Sądu Najwyższego, zgodnie z którym wymagania z art. 3984 § 1 k.p.c. mają

samodzielny byt i nie mogą być traktowane zamiennie (postanowienie SN z dnia 29

czerwca 2005 r. V CSK 5/05, niepubl.; postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r. III CZ

61/05 niepubl.; postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r., V CSK 18/05, niepubl.).

Spełniając formalny wymóg skargi kasacyjnej .określony w art. 3984 § 1 pkt.3 kpc,

skarżący powinien zawrzeć w niej wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i wniosek

ten uzasadnić wskazując na występowanie w sprawie przynajmniej jednej z okoliczności

stanowiących przesłanki tzw. przedsądu, określone w art. 398 § 1 k.p.c. i przedstawić

odpowiednie argumenty prawne, uzasadniające występowanie ściśle określonej w

ustawie przesłanki. Potrzeba przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinna być

zatem

uzasadniona

przez skarżącego

przy pomocy argumentów jurydycznych

uzasadniających wystąpienie którejkolwiek z przesłanek precyzyjnie określonych w art.

3989 § 1 k.p.c. (por. postanowienie SN z dnia 21 lipca 2005 r. sygn. akt V CSK 18/05).

Spełnienie tego wymogu nie jest tożsame z powołaniem się na przesłankę wymienioną w

art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. oraz sformułowanie dwóch pytań, bez ich uzasadnienia.

Ponieważ skarga kasacyjna wnioskodawcy pozbawiona jest właściwie rozumianego

uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania przeto podlega ona

odrzuceniu (por. postanowienie SN z dnia 22 września 2005 r. sygn. akt II CSK 7/05).

Uwzględniając więc odrębność obu przedmiotów regulacji w pkt 2 i 3 art. 3984 § 1

k.p.c. stwierdzić należy, że choć argumentacja skarżącego może się niekiedy w obu tych

kwestiach nawet częściowo pokrywać, to jednak orzeczenie w przedmiocie przyjęcia

skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny przyczyn

kwalifikowanych przez ustawodawcę, a określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. gdyż tylko one i

ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw. "przedsądu" i decydują o jego wyniku.

Skoro więc skarga kasacyjna wnioskodawcy pozbawiona jest uzasadnienia

wniosku

o przyjęcie

jej

do

rozpoznania,

a

więc

tego

niezbędnego

elementu

konstrukcyjnego, współkreującego istotę tego środka zaskarżenia, to Sąd Najwyższy

orzekł jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w zw. z

art. 3986 § 2 k.p.c. i art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.