Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue lacks interpretative uncertainty and concerns only the appellant.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal against the appellate court's judgment. The appellant argued that determining the applicable law—German or Polish—was necessary to declare a Polish gift contract void when a German debt remained unsatisfied. The court found this raised no legal uncertainty, noting the contract was validly formed under Polish law and the foreign debt's status was irrelevant to the validity assessment. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory threshold for Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists or serious interpretative doubts arise; mere disagreement on applicable law without such uncertainty does not justify review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 69/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z. J. K.przeciwko małoletniej E. G. reprezentowanej przez przedstawicieli ustawowych M. G. i G. G.o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 października 2013 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W skardze kasacyjnej jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazano na występowanie na tle tej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. Ma ono dotyczyć potrzeby oceny przez Sąd Najwyższy, jakie prawo jest właściwe: niemieckie czy polskie w sytuacji, gdy wierzyciel nie może uzyskać zaspokojenia na podstawie wyroku wydanego w Niemczech, na podstawie prawa niemieckiego, a domaga się uznania za bezskuteczną czynność dokonanej w Polsce.
Przedstawione zagadnienie nie budzi jednak wątpliwości interpretacyjnych - są to wątpliwości samego powoda. Okoliczność niezaspokojenia wierzytelności wynikającej z umowy zawartej zgodnie z prawem obcym nie ma tu znaczenia, wierzyciel dochodzi bowiem uznania za bezskuteczną umowy darowizny, zawartej zgodnie z prawem polskim. W konsekwencji ocenę możliwości uznania takiej umowy za bezskuteczną oraz konieczne wówczas do spełnienia przesłanki należy oceniać wyłącznie w świetle prawa polskiego - nie występuje tu żaden element obcy, a źródło niezaspokojonej wierzytelności powoda nie ma znaczenia.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. awjw