Supreme Court dismisses cassation appeal on community property division due to lack of legal issue and factual review errors.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by a participant in a community property division case. The appellant argued that the lower court incorrectly applied the law regarding income classification, but the Supreme Court found no significant legal issue requiring review. Furthermore, the appeal was inadmissible because it challenged factual findings and evidence assessment, which fall outside the scope of cassation proceedings under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if it does not raise a significant legal issue or question of law, and if it challenges factual findings or evidence assessment, which are excluded from cassation review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 687/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku D. R. F.przy uczestnictwie G. S.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika od postanowienia Sądu Okręgowego w W.z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od uczestnika na rzecz wnioskodawczyni 1800 (jeden tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Choć skarżący wskazał na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej to nie występuje ta przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).
W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Apelacyjny. Przypomnieć należy, że jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest stanowisko skarżącego, że jest ona oczywiście uzasadniona, to w uzasadnieniu wniosku powinien on zawrzeć wywód prawny wykazujący takie kardynalne naruszenie prawa (por np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, LEX nr 421035, z dnia 24 lutego 2006 r., IV CSK 8/06, LEX nr 201037).
Skarga kasacyjna takiego przekonywującego wywodu nie zawiera. Skarżący wskazał, że skarga jest oczywiście uzasadniona, gdyż Sąd Okręgowy dokonując odmiennej oceny przyjętych jako własne ustaleń w procesie subsumpcji rażąco naruszył przepisy prawa materialnego w szczególności nieprawidłowo zastosował art. 32 § 2 k.r.o. (sprzed nowelizacji).Stanowisko orzecznictwa co do wykładni pojęcia "dochodu" w rozumieniu art. 32 § 2 pkt 2 k.r.o. (przed jego uchyleniem) jest jednolite. Zgodnie przyjmuje się, że dochody należy rozumieć szeroko; obejmują one zarówno pożytki naturalne jak też pożytki cywilne.
W tym zakresie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 30 maja 1979 r. (III CZP 29/79, OSN 1979, nr 11, poz. 214) wskazano, że odsetki od wierzytelności stanowiącej składnik majątku odrębnego małżonka należą do majątku wspólnego małżonków jako pożytki prawa w rozumieniu art. 54 k.c.; w sprawie roszczenie o odsetki zostało zaspokojone przez A. Ł. przez przeniesienie na uczestnika postępowania własności kilku nieruchomości. Trafnie zatem Sąd uznał, że do majątku wspólnego małżonków należało zaliczyć roszczenie o odsetki od pożyczki udzielonej w trakcie trwania małżeństwa w kwocie 3.640.000 zł.Wskazane ponadto w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczą ustaleń faktycznych i oceny dowodów dokonanych przez Sąd Okręgowy; tymczasem zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi przez Sądy meriti ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.)Z tych względów, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). jw