Supreme Court dismisses appeal in loan repayment case, upholding lower court's factual findings on payment receipts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal regarding a loan repayment dispute, ruling that the lower court correctly interpreted the law. The appellant argued that the court erred in accepting receipt documents as proof of payment despite their contested validity. The court held that the appellate court properly evaluated the evidence and did not violate procedural rules requiring cassation admission.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 462 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the lower court correctly interpreted the law and established facts, as the appellant failed to demonstrate a violation of these provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 674/14 POSTANOWIENIE Dnia 12 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości "T." S.A. w upadłości likwidacyjnej w B.przeciwko G. S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 10 czerwca 2014 r., sygn. akt I ACa 180/14, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEPozwany złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 10 czerwca 2014 r., w którym zmieniono wyrok Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2013 r. i zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 365.530,95 zł z odpowiednimi odsetkami, a w pozostałym zakresie powództwo oddalono. Powód - Syndyk Masy Upadłości „T.” S.A. dochodził od pozwanego zapłaty sumy 309.530,95 zł z tytułu udzielonej pozwanemu wypłaty pożyczki pieniężnej.
Wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 7 listopada 2013 r. oddalono powództwo. W skardze kasacyjnej powód podnosił zarzuty naruszenia przepisów art. 462 k.c., art. 233 § 1 k.p.c., art. 328 § 2 k.p.c. w zw. z art. 391 k.p.c., art. 382 k.p.c. i art. 232 k.p.c. w zw. z art. 245 k.p.c. w zw. z art. 462 k.c. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdzał, że skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 3 skargi). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia obu wyroków Sądów meriti, treści skargi kasacyjnej i zawartą w niej motywację prawną o przyjęcie skargi do rozpoznania, a także treść odpowiedzi na skargę (s. 302 akt sprawy, t.
II), Sąd Najwyższy stwierdził, że - wbrew stanowisku skarżącego - w rozpoznawanej sprawie o zwrot pożyczki pieniężnej nie występuje przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny dokonał przekonywającej interpretacji art. 462 k.p.c. po dokonaniu odpowiednich ustaleń faktycznych. W szczególności właściwie wyjaśnił, że pokwitowanie, które uzyskał pożyczkobiorca od pożyczkodawcy, może zostać zakwestionowane co do wystąpienia faktu zapłaty pożyczki (w całości lub w części), jeżeli takie potwierdzenie nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, możliwemu do ustalenia.
Sąd Apelacyjny - opierając się na ustaleniach faktycznych - wskazał na okoliczności, które podważyły fakt ujawniony w pokwitowaniu (por. s. 17 i n. uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Należy stwierdzić, że gdy powód (pożyczkodawca) kwestionuje prawdziwość oświadczenia (pokwitowania) o sprawie pożyczki, pozwany może podtrzymywać wartość dowodową pokwitowania lub wskazać inne dowody wskazujące na fakt umorzenia zobowiązania pożyczkowego. Niezrozumiale zatem brzmi sugestia pozwanego, że z racji kwestionowania przez powoda prawdziwości pokwitowań z dnia 6 listopada 2009 r. i z dnia 12 listopada 2009 r. nietrafnie obciążono pozwanego „wykazaniem swojej zdolności ekonomicznej spłaty pożyczki mimo istnienia pokwitowania” (pkt 3 skargi kasacyjnej).
Z przedstawionych przyczyn Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do postanowień art. 98 k.p.c., art. 108 § 1 k.p.c., §§ 6, 12 rozporządzenia MS z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (…) (Dz.U. nr 163, poz. 1349, ze zm.).