Supreme Court dismisses cassation appeal in land registry case due to lack of obvious legal error grounds. The court rejects the claim that lower courts failed to perform their functions. The decision upholds the dismissal of the appeal against the bank. The ruling clarifies the strict requirements for admitting cassation appeals. The court emphasizes that procedural defects must be obvious to proceed. The judgment confirms the finality of the lower court's decision. The case involves a dispute over land registry records. The outcome favors the bank in the property dispute. The legal reasoning focuses on the admissibility criteria. The decision reinforces the role of the Supreme Court. The case highlights the importance of clear legal grounds. The ruling provides guidance on cassation procedures. The judgment addresses the interaction between parties. The decision concludes with a clear dismissal. The case serves as a precedent for similar disputes. The court's reasoning is based on statutory interpretation. The outcome reflects the balance of legal interests. The judgment maintains the integrity of the judicial process. The decision concludes the legal proceedings effectively.

Sygn. akt V CSK 645/14 POSTANOWIENIE Dnia 22 maja 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z powództwa A. K.‎przeciwko Bankowi Spółce Akcyjnej w W.‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 maja 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Opolu‎z dnia 6 czerwca 2014 r., sygn. akt II Ca 313/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Powód złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 6 czerwca 2014 r., w którym oddalono apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 31 stycznia 2014 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo skierowane przeciwko pozwanemu Bankowi o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (k. 316 i n. akt sprawy). W skardze kasacyjnej powoda podnoszono zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego. Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący stwierdził, że skarga jest oczywiście uzasadniona, „ponieważ w toku postępowania apelacyjnego i podejmowanych czynności decyzyjnych związanych z wydaniem zaskarżonego orzeczenia nie została zrealizowana zarówno funkcja rozpoznawcza, jak i kontrolna tego Sądu” (s. 1 skargi).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku, treść skargi kasacyjnej i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie wieczystoksięgowej nie występuje - wbrew sugestii strony powodowej - przesłanka przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, przewidziana w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Z treści skargi kasacyjnej wydaje się wynikać, że właśnie ta okoliczność wskazana została jako uzasadnienie przyjęcia skargi do rozpoznania, skoro na s. 2 skargi ogólnie stwierdzono, że „skarga jest oczywiście uzasadniona”.

Nie podano jednak odpowiedniego postanowienia art. 3989 § 1 k.p.c. W każdym razie w świetle dokonanych przez Sądy meriti ustaleń faktycznych nie można twierdzić, że wniesiona skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z racji naruszenia przez Sądy drugiej instancji przepisów prawa procesowego i prawa materialnego wskazanych w skardze. W tej sytuacji należało odmówić przyjęcia skargi do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). l.n