Supreme Court dismisses cassation appeal claiming binding force of prior good faith finding on separate claims.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the lower court's decision was not legally erroneous. The appellant argued that a prior finding of good faith possession for 2010-2011 should bind the court regarding 2000-2009 claims under Article 365 of the Civil Procedure Code. The court rejected this, stating that splitting claims allows independent evaluation of good faith for each portion based on the same factual background.
Legislator headnote
AI generatedArt. 365 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c. The Supreme Court holds that when a claim is split into parts, each part constitutes an independent procedural and substantive claim, allowing separate assessment of good faith possession without being bound by prior findings on other parts of the same factual basis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 611/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa T. […] Spółki Akcyjnej w K.przeciwko J. S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w B.z dnia 29 maja 2015 r., sygn. akt II Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołał się wyłącznie na oczywistą zasadność skargi.
Z późniejszego pisma procesowego pozwanego wynika, że oczywistej zasadności skargi upatruje on w naruszeniu art. 365 § 1 k.p.c.: skoro w odniesieniu do roszczeń za lata 2010-2011 Sąd uznał ich zasadność, to, w ocenie skarżącego, przesądził posiadanie w złej wierze przez powoda, zatem, badając to posiadanie za lata 2000-2009, nie może inaczej ocenić dobrej/złej wiary posiadacza, bo ta kwestia, jako prejudycjalna, została rozstrzygnięta już przez Sąd w innym postępowaniu i jest wiążąca w późniejszych postępowaniach. Twierdzenie to nie może być w okolicznościach niniejszej sprawy uznane za trafne, a przynajmniej niebudzące kontrowersji.
Jest jasne, że polskie prawo dopuszcza „rozdrabnianie” powództw (dochodzenie roszczenia częściami). Jednakże w takim przypadku każda część roszczenia jest samodzielna. Choć wynikają one z tożsamej podstawy faktycznej, to są samodzielnymi roszczeniami materialnoprawnymi i samodzielnymi roszczeniami procesowymi, w każdym postępowaniu jest też inny przedmiot procesu. Tożsamy jest jedynie stan faktyczny. Ocena dobrej/złej wiary może być zatem dokonana samodzielnie przez składy orzekające, oceniające poszczególne „części” roszczenia na tle tego samego stanu faktycznego.
Trudno zatem uznać naruszenie art. 365 § 1 k.p.c. za oczywiste. Mogłoby to mieć znaczenie jako ewentualny zarzut kasacyjny, jednakże nie dowodzi oczywistej zasadności skargi. Nie została więc w skardze wykazana przesłanka oczywistej jej zasadności.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw [l.n]