Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of legal issues requiring interpretation or clear statutory contradiction.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against the appellate court's judgment, ruling that the statutory prerequisites for admissibility were not met. The appellant argued that Article 58 § 2 of the Civil Code required judicial interpretation due to conflicting case law, but the Supreme Court found no genuine legal disputes or contradictions in the cited precedents. Consequently, the court determined that the cassation function could not be realized in this instance, as the lower court's application of law did not warrant Supreme Court intervention.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: The Supreme Court accepts a cassation appeal only if a significant legal issue exists, legal provisions require interpretation due to serious doubts or conflicting case law, or the appeal is obviously justified, as the Court is not a third instance for correcting every error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 609/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa E. W. i S. P.przeciwko H. […] Sp. z o.o. w R. i M. […] spółce komandytowej w C.o ustalenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 czerwca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej H. […] Sp. z o.o. w R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 2) oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną pozwanej H. […] sp. z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 marca 2013 r. należy zważyć, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłankach uregulowanych w art. 3989 § 1 pkt 2 i 4 k.p.c. Przesłanki te nie zostały spełnione.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo, iż budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącą rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob.: postanowienie SN z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt III CSK 104/08, niepubl.; postanowienie SN z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II CSK 84/07, niepubl.).
Skarżącą obciążał obowiązek przedstawienia odrębnej i pogłębionej argumentacji prawnej wskazującej na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, zawierającej szczegółowy opis tego, na czym polegają poważne wątpliwości interpretacyjne (por. postanowienie SN z dnia 8 lipca 2009 r., sygn. akt I CSK 111/09, niepubl.; postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II PK 220/08, niepubl.). Skarżąca odniosła przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania do potrzeby wykładni art. 58 § 2 k.c. jako wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów (według skarżącej rozbieżności pomiędzy zaskarżonym wyrokiem a przytoczonym orzecznictwem).
Przedstawione przez skarżącą uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w zakresie tej przesłanki sprowadza się jedynie do przytoczenia pięciu orzeczeń Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego w Poznaniu, które jednak nie potwierdzają tezy o podnoszonych rozbieżnościach (por. także: wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II CSK 557/12, OSNC 2014, nr 2, poz. 13, Biuletyn SN 2013, nr 7, s. 15, wyrok SN z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I CSK 261/10, niepubl., wyrok SN z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt IV CSK 555/09, niepubl., wyrok SN z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV CSK 432/09, niepubl., wyrok SN z dnia 9 października 2009 r., sygn. akt IV CSK 157/09, niepubl., wyrok SN z dnia 14 czerwca 2005 r., sygn. akt II CK 692/04, niepubl., wyrok SN z dnia 23 maja 2002 r., sygn. akt IV CKN 1095/00, niepubl.).Powołanie się we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłankę uregulowaną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Skarżąca oczywistej zasadności skargi kasacyjnej ani nie związała ze skonkretyzowanym przepisem prawnym, ani nie uzasadniła w należyty sposób, twierdząc jedynie, że „Sąd Apelacyjny nie dokonał żadnych własnych ustaleń faktycznych, dotyczących stanu faktycznego sprzed dnia wniesienia pozwu, przy jednoczesnym braku przyjęcia stanu faktycznego ustalonego przez Sąd I instancji”, czym nie wykazała jakiegokolwiek rażącego naruszenia prawa przez Sąd Apelacyjny.Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.Odnosząc się do wniosku powodów o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego należy zauważyć, że zgodnie z art. 3987 § 1 zd. pierwsze k.p.c. strona przeciwna może wnieść do sądu drugiej instancji odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie dwutygodniowym od doręczenia jej skargi.
Odpis skargi kasacyjnej został doręczony pełnomocnikowi powódki w dniu 26 sierpnia 2013 r. (k. 1574), powodowi w dniu 2 września 2013 r. (k. 1582), a pismo procesowe stanowiące odpowiedź powodów na skargę kasacyjną zostało nadane w dniu 9 października 2013 r. (k. 1603), tym samym po upływie terminu do wniesienia odpowiedzi. Zatem nie jest możliwe uwzględnienie wniosku w niej zawartego o zasądzenie kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym. [aw]