Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
V CSK 608/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for personal rights violation where defendant acted maliciously without family violence basis.

Case Number V CSK 608/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant against the lower court's judgment. The defendant argued for a reinterpretation of civil and criminal law provisions regarding personal rights and family violence procedures, but failed to prove the lower court's application of law was obviously incorrect. The court ruled that the defendant's actions were unlawful because they lacked a factual basis for family violence and were motivated by malice rather than self-protection, rendering the appeal inadmissible under Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 24 k.c.; Art. 212, 213, 216 k.k.: A cassation appeal is inadmissible if the appellant merely disputes the lower court's reasoning without demonstrating an obvious error in legal application or a need for statutory interpretation, especially when the appellant's conduct was malicious and lacked factual justification.

Keywords

AI generated
cassation appeal inadmissibility personal rights protection family violence procedure malicious conduct civil liability vs criminal liability obviously unjustified appeal legal interpretation necessity

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Nie ma zatem na tle tej sprawy potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
Art. 24 k.c.
Skarżącej, jak się wydaje, chodzi o potrzebę wykładni art. 24 k.c. w związku z art.
Art. 212 k.k.
naruszenie art. 212 k.k. niepublicznie nie powoduje karalności, nie ma zupełnie znaczenia dla reżimu odpowiedzialności cywilnej w związku z naruszeniem dóbr osobistych.
Art. 213 k.k.
To, że zgodnie z art. 213 k.k. naruszenie art.
Art. 216 k.k.
art. 3989 § 1 k.p.c
Nie ma zatem na tle tej sprawy potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.
art. 24 k.c
Skarżącej, jak się wydaje, chodzi o potrzebę wykładni art. 24 k.c.
art. 213 k.k
To, że zgodnie z art. 213 k.k.
art. 212 k.k
w związku z art. 212, 213 i 216 k.k., tyle że powołane przepisy regulują całkiem odmienne mechanizmy ochrony dóbr, działając według własnych zasad, a co więcej - w ramach odmiennych typów odpowiedzialności: cywilnej i karnej.

Cited Case Law

AI generated
IV CSK 587/10
Supreme Court partially allowed appeal, remanding personal rights case for retrial on apology scope.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 608/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa A. W.‎przeciwko K. W.‎o ochronę dóbr osobistych,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 kwietnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 270 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwana wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania podniosła oczywistą zasadność skargi oraz potrzebę wykładni przepisów budzących wątpliwości.

Skarga nie jest oczywiście uzasadniona - w skardze pozwana wyłącznie polemizuje ze stanowiskiem Sądu II instancji, natomiast nie dowodzi, że w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył on lub zastosował prawo. Nie dowodzi też tego lektura uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia - choć, co typowe w przypadku orzeczeń sądowych, można z nim polemizować, to sąd działa zgodnie z zasadami sztuki prawniczej. Niejasno też wykazano potrzebę wykładni przepisów prawa. Skarżącej, jak się wydaje, chodzi o potrzebę wykładni art. 24 k.c. w związku z art. 212, 213 i 216 k.k., tyle że powołane przepisy regulują całkiem odmienne mechanizmy ochrony dóbr, działając według własnych zasad, a co więcej - w ramach odmiennych typów odpowiedzialności: cywilnej i karnej.

Nie ma zatem ani potrzeby, ani możliwości uzgodnienia ich ze sobą. To, że zgodnie z art. 213 k.k. naruszenie art. 212 k.k. niepublicznie nie powoduje karalności, nie ma zupełnie znaczenia dla reżimu odpowiedzialności cywilnej w związku z naruszeniem dóbr osobistych. Uwzględniając zaś, że w postępowaniu kasacyjnym Sąd Najwyższy jest związany dokonanymi w tej sprawie przez Sąd II instancji ustaleniami faktycznymi, w których wynika, że nie doszło do przemocy w rodzinie uzasadniającej wszczęcie procedury „niebieskiej karty”, stwierdzić trzeba, że działanie pozwanej było bezprawne.

Choć bowiem korzystała ona ze środka prawem dopuszczalnego - wszczęcia uregulowanej prawnie procedury „niebieskiej karty”, to czyniła to w sposób bezprawny, w okolicznościach, gdy nie było ku temu podstaw i w celu nie ochrony własnej, lecz zaszkodzenia powodowi. Co więcej, jak już wyjaśnił Sąd Najwyższy w sprawie IV CSK 587/10, zawiadomienie o popełnieniu czynu karalnego mimo świadomości nieprawdziwości zarzutu może zostać uznane za akt naruszający dobra osobiste. Nie ma zatem na tle tej sprawy potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw [l.n]