Legislator Case Law & Legislation
V CSK 588/18 AI generated

Supreme Court dismisses cassation for lack of abstract legal issue regarding bankruptcy prohibition preclusion timing.

Case Number V CSK 588/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the specific question raised did not constitute a significant legal issue requiring interpretation. The appellant argued that the timing of preclusion for a business prohibition order differed based on whether bankruptcy grounds existed before or after a 2009 amendment, citing only two prior rulings. The court determined this question was already settled in established case law and lacked the abstract character necessary for cassation review.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is accepted only if it raises a significant legal issue requiring interpretation of unsettled provisions; specific factual questions resolved by existing precedent do not meet this threshold.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility significant legal issue bankruptcy prohibition preclusion abstract legal question Supreme Court review procedural law requirements legal precedent consistency

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art.
art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3983 § 3 k.p.c.
Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i art.
art. 39813 § 2 k.p.c.
3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie.
art. 520 § 1 k.p.c.
oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 1 k.p.c. w zw.
art. 39821 k.p.c.
art. 391 § 1 k.p.c.
39821 i art. 391 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu.
art. 3989 § 1 k.p.c
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w związku z którym istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a mianowicie art.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 588/18 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. ‎przeciwko R. B. ‎o zapłatę,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 września 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od postanowienia Sądu Okręgowego w C. ‎z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt V Ga (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) stwierdza, że każda ze stron ponosi koszty związane ze swym udziałem w sprawie.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o których jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wnioskodawca powołał się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, w związku z którym istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a mianowicie art. 377 prawa upadłościowego i naprawczego w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy nowelizującej z 6 marca 2009 r., w celu udzielenia odpowiedzi na pytanie, kiedy następuje prekluzja orzeczenia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej, gdy podstawa do ogłoszenia upadłości powstała przed wejściem w życie ustawy nowelizującej z 6 marca 2009 r., a wniosek o orzeczenie zakazu został złożony później.

Zgodnie z ustaloną linią orzeczniczą, powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wskazania problemu o charakterze abstrakcyjnym, nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej wykładni. Zagadnienie to należy sformułować oraz przedstawić argumentację jurydyczną uzasadniającą tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych w związku ze stosowaniem przepisów, na tle których powstało. Zagadnienie powinno być ponadto „istotne” z uwagi na wagę przedstawionego przez skarżącego problemu interpretacyjnego dla systemu prawa.

Skoro jednak skarga kasacyjna wnoszona jest w konkretnej sprawie, to zarówno charakter zgłoszonego w niej roszczenia, jak i ustalony przez sądy meriti stan faktyczny, którym Sąd Najwyższy jest związany (art. 3983 § 3 i art. 39813 § 2 k.p.c.), musi pozostawać w związku z zagadnieniem prawnym i pozwalać na jego rozstrzygnięcie. Na potrzebę wykładni przepisów prawnych można natomiast powoływać się do czasu, aż wątpliwości, które one wywołują nie zostaną dostatecznie wyjaśnione w orzecznictwie.Pytanie sformułowane przez uczestnika nie ma cech zagadnienia prawnego w znaczeniu przytoczonym wyżej, gdyż zostało objaśnione m.in. w uchwale Sądu Najwyższego z 9 kwietnia 2010 r., III CZP 14/10, OSNC 2010 nr 10, poz. 133 i w licznych postanowieniach, które przytoczył sam uczestnik we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Wskazanie na jedynie dwa, i to wcześniejsze orzeczenia Sądu Najwyższego, w których wyrażony został inny niż aktualnie powszechnie przyjęty pogląd na temat sposobu rozwiązania sformułowanego przez uczestnika problemu, nie świadczy o utrzymywaniu się rozbieżności w orzecznictwie ani też o występowaniu w sprawie zagadnienia prawnego, które by wymagało rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz - co do kosztów postępowania - art. 520 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c., orzeczono jak w postanowieniu. jw