Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to prove significant legal issue or obvious error under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against a civil compensation judgment regarding a tourist organizer's liability. The appellant argued that the court incorrectly applied tort law to the contract law regime for the organizer, but failed to demonstrate a significant legal issue or an obvious violation of law. The court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admissibility under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; A cassation appeal is admissible only if the appellant demonstrates a significant legal issue requiring interpretation or an obvious violation of law, supported by precise legal arguments and distinct from the specific facts of the case.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 583/15 POSTANOWIENIE Dnia 17 marca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa A. W. i M. W.przeciwko N. […] sp. z o.o. w O.o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 marca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 6 maja 2015 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od pozwanej na rzecz każdego z powodów kwoty po 1800 ( tysiąc osiemset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko wtedy, gdy skarżący powoła i uzasadni istnienie przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach może zostać oparte rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Strona pozwana N. […] Sp. z o.o. z siedzibą w O. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 6 maja 2015 r. w sprawie z powództwa A. W. i M. W. o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został oparty na przesłankach przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1, 4 k.p.c. W ocenie strony skarżącej, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące reżimów odpowiedzialności cywilnej (reżimów odszkodowawczych) pojawiające się w związku ze zbiegiem odpowiedzialności organizatora imprezy turystycznej za nienależyte wykonanie świadczenia umownego stosownie do art. 11a ustawy o usługach turystycznych i przepisów kodeksu cywilnego o odpowiedzialności deliktowej.
Ponadto skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na błędne zastosowanie wobec pozwanej spółki jako organizatora turystyki przepisów kodeksu cywilnego o odpowiedzialności deliktowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem, jeżeli skarżący jako przesłankę uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazuje występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, to powinien zagadnienie to przedstawić z przez jego sformułowanie z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało, przytoczyć argumenty prawne prowadzące do rozbieżnych ocen prawnych, a także wykazać, że jest to zagadnienie, którego rozwiązanie jest istotne nie tylko dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, lecz także dla praktyki sądowej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSCN 2002, nr 1, poz. 11; z dnia 3 października 2002 r., II CKN 447/01, niepubl.; z dnia 14 grudnia 2004 r., III CK 585/04, niepubl.; z dnia 4 sierpnia 2006 r., III CZ 47/06, niepubl.; z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2008 r., I CSK 108/08, niepubl.; z dnia 18 września 2012 r., II CSK 179/12, niepubl.; z dnia 24 kwietnia 2014 r., II CSK 600/13, niepubl.).Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia powyżej wskazanych wymagań.
Strona skarżąca nie sformułowała w sposób precyzyjny zagadnienia prawnego, jedynie wskazała ogólnie na konieczność rozstrzygnięcia, kiedy i na jakich zasadach możliwe jest ubieganie się przez osoby bliskie klienta organizatora turystyki zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną śmiercią. W istocie przedstawione pytanie jest pytaniem otwartym ściśle powiązanym z okolicznościami faktycznymi sprawy.Jak przyjmuje się w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, bez potrzeby głębszej analizy oraz, że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w Sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl.; z dnia 20 czerwca 2007 r., II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.; z dnia 11 marca 2014 r., III SK 65/11, niepubl.)Skarżąca nie wykazała powołanej we wniosku przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Nie przedstawiła odrębnego wywodu prawnego, w którym wykazałby, że zachodzą podstawy do uznania, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest oczywiście uzasadniona. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł, jak w sentencji pkt 2, na podstawie art. 99 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 i 39821 k.p.c. oraz § 6 pkt 6, § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.
U. z 2013 r. poz. 490. zm.: Dz.U. z 2015 r. poz. 617). db l.n