Supreme Court dismisses cassation appeal as inadmissible due to failure to meet preliminary review criteria under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal for examination, ruling it inadmissible under the preliminary review procedure. The appellants argued that a significant legal issue existed regarding whether transferring control over transmission equipment interrupted the prescription period for easements. The court determined that the applicants failed to demonstrate either a substantial legal question requiring further development or an obvious violation of law evident without deep analysis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court's preliminary review excludes appeals lacking a substantial legal question or an obvious violation of law, thereby dismissing inadmissible cassation appeals.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 567/19 POSTANOWIENIE Dnia 23 stycznia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Grela w sprawie z wniosku J. C. i E. C. przy uczestnictwie T. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2020 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 7 stycznia 2019 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od każdego z wnioskodawców na rzecz uczestnika kwoty po 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 17 kwietnia 2018 r., Sąd Rejonowy w W. ustanowił na rzecz T. S.A z siedzibą w K. służebność przesyłu, obciążającą nieruchomość położoną w W. przy ulicy O. , obejmującą działkę ewidencyjną nr (…), dla której Sąd Rejonowy w W. prowadzi księgę wieczystą nr (…), polegającą na prawie do posadowienia na gruncie tej nieruchomości elektroenergetycznego słupa trakcyjnego narożnego na żerdzi wirowanej (obecnie oznaczonego numerem […]), zaś ponad gruntem tej nieruchomości elementów napowietrznych linii elektroenergetycznej SN o nr […] 20 kV oraz na prawie do utrzymywania tych elementów linii elektroenergetycznej, prawie do ich eksploatacji, prawidłowego utrzymywania linii, napraw, konserwacji, remontu, dozoru, usuwania awarii, wymiany elementów oraz całodobowego dostępu w niezbędnym zakresie, w ramach szerokości pasa gruntu o wymiarach 15,06 metra po 7,53 metra w obie strony od osi linii, obszaru o powierzchni 0,0388 ha - w sposób wskazany w opinii biegłego sądowego J.
B. , stanowiącej integralną część postanowienia.Postanowieniem z 7 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w W. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w ten sposób, że wniosek oddalił. W skardze kasacyjnej wnioskodawcy jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazali na przesłanki przedsądu przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.Zdaniem skarżących, w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne sprowadzające się do odpowiedzi na pytanie: „czy przekazanie przez przedsiębiorstwo przesyłowe (przedsiębiorstwo elektroenergetyczne) na rzecz właściciela nieruchomości prywatnej władztwa nad urządzeniami przesyłowymi, przebiegającymi przez tę nieruchomość, w celu dokonania przebudowy na ww. odcinku, leżącej w interesie właściciela nieruchomości, przerywa posiadanie służebności przesyłu w granicach wyznaczonych przez oddane na rzecz właściciela nieruchomości urządzenia, a tym samym czy przerywa bieg terminu zasiedzenia służebności przesyłu względem tych urządzeń na tej nieruchomości?”.W ocenie wnioskodawców skarga jest także oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W judykaturze już wielokrotnie wypowiadano się na temat charakterystyki skargi kasacyjnej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 13 czerwca 2018 r., II CSK 71/18, niepubl.).
Wskazano tam m.in., że skarga kasacyjna została ukształtowana w przepisach kodeksu postępowania cywilnego jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, nakierowany na ochronę interesu publicznego przez zapewnienie rozwoju prawa, jednolitości orzecznictwa oraz prawidłowej wykładni, a także w celu usunięcia z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwych, nie zaś jako ogólnie dostępny środek zaskarżenia orzeczeń umożliwiający rozpoznanie sprawy w kolejnej instancji sądowej.Koniecznej selekcji skarg pod kątem realizacji tego celu służy instytucja tzw. przedsądu, ustanowiona w art. 3989 k.p.c., w ramach której Sąd Najwyższy dokonuje wstępnej oceny skargi kasacyjnej.
Ten etap postępowania przed Sądem Najwyższym jest ograniczony - co należy podkreślić - wyłącznie do zbadania przesłanek przewidzianych w art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c., nie zaś merytorycznej oceny skargi kasacyjnej. W razie spełnienia co najmniej jednej z tych przesłanek, przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest usprawiedliwione.Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie objęte podstawami kasacyjnymi, doniosłe z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego wyjaśnienie może się przyczynić do rozwoju prawa.
Powołanie się przez skarżącego na takie zagadnienie wymaga jego sformułowania oraz uzasadnienia występowania w sprawie (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, z 26 września 2005 r., II PK 98/05, z 10 maja 2019 r., I CSK 627/18).Analiza uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania prowadzi do oceny, że skarżąca nie wykazała powyższych okoliczności. W postanowieniu Sądu Najwyższego z 7 lutego 2014 r., III CZ 3/14 zostało wyjaśnione, że możliwości uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu działowym toczącym się przed sądem drugiej instancji oceniane muszą być przez pryzmat przesłanek ustalonych w art. 381 k.p.c. Także w postanowieniu Sądu Najwyższego z 9 sierpnia 2016 r., II CZ 86/16 zostało stwierdzone, że ograniczenia wynikające z art. 381 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. mają zastosowanie w postępowaniu nieprocesowym.
Skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., gdy w sprawie doszło do kwalifikowanego: oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy. Konieczne było zatem wykazanie, że Sąd drugiej instancji w sposób oczywisty naruszył przepis jasny i jednoznaczny, którego wykładnia i stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 8 marca 2002 r. I PKN 34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100, z 10 stycznia 2003 r.
V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49 i z 11 stycznia 2008 r. I UK 285/07). Szczegółowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, że powyższa przesłanka nie została wykazana. W skardze kasacyjnej nie powołano argumentów, które mogłyby świadczyć, że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadł w sądzie drugiej instancji wyrok oczywiście wadliwy. Biorąc to pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej, nie znajdując też okoliczności, które obowiązany jest brać pod uwagę z urzędu w ramach przedsądu.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 108 § 1, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj