Supreme Court dismisses appeal on easement transfer, rejecting claim of obvious legal error regarding established precedent.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by H.D. and Z.K. against the lower court's ruling on establishing a servitude for transfer. The applicants argued that the Second Instance Court incorrectly applied Supreme Court precedent regarding the temporal validity of judicial interpretation. The Court held that merely citing past rulings or questioning the temporal application of legal interpretation does not constitute an obvious error warranting cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 3 k.c.: A cassation appeal is inadmissible if the alleged error is not obvious to a lawyer without detailed analysis, and citing past Supreme Court rulings or debating the temporal validity of judicial interpretation is insufficient to prove obvious unreasonableness.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 560/17 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku H.D. i Z.K.przy uczestnictwie ,,P” S.A. w K.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w O.z dnia 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II Ca […]/17, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. stwierdza, że każdy z uczestników ponosi koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy H.D. i Z.K. wnieśli skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego w O. z dnia 8 czerwca 2017 r. Wskazali na naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie art. 285 k.c. w zw. z art. 292 k.c. i w zw. art. 172 k.c., art. 3 k.c. oraz art. 172 § 1 k.c. w zw. z art. 292 k.c. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Powołując się na art. 3984 § 2 k.p.c. oraz art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wnieśli o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z uwagi na jej oczywistą zasadność.
Podali, że Sąd drugiej instancji niewłaściwie zastosował normę powstałą w drodze wykładni Sądu Najwyższego zapoczątkowanej w 2003 r. uchwałą III CZP 89/02, do oceny stanu faktycznego sprzed jej wykreowania, co stanowi rażące naruszenie art. 3 k.c.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza dostrzegalną od razu, na pierwszy rzut oka, trafność zarzutów tej skargi, a zatem stan, w którym każdy prawnik, bez przeprowadzania wnikliwej analizy, powinien dojść do wniosku, że zarzuty skarżącego są niewątpliwe, a zaskarżone orzeczenie jaskrawo nieprawidłowe.
Chodzi więc, jak to ujął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ 197/02 (OSNC 2004, nr 3, poz.
49) o szczególne, kwalifikowane wypadki naruszenia prawa przez sąd drugiej instancji, dostrzegalne w sposób oczywisty dla przeciętnego prawnika. Ta bezdyskusyjna wadliwość kwestionowanego orzeczenia powinna być wykazana w wyczerpującym uzasadnieniu. W argumentacji skarżących nie ma jednak innych zarzutów poza brakiem akceptacji dla ukształtowanej już linii orzeczniczej Sądu Najwyższego dotyczącej służebności gruntowej o treści przesyłu i służebności przesyłu. Wskazywanie na, zdaniem skarżących, wadliwość wykładni, jakiej Sąd Najwyższy dokonał m.in. w uchwałach z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 79/02 (OSNC 2003 r., nr 11, poz. 142), z dnia 7 października 2008 r.
III CZP 89/08 (M. Prawn. 2014/18/980) i z dnia 22 maja 2013 r. III CZP 18/13 (OSNC 2013 r., nr 12, poz. 139), nie jest wystarczającą podstawą do przyjęcia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Nawet gdyby przyjąć, że kwestia skuteczności w czasie wykładni sądowej, zwłaszcza Sądu Najwyższego, może budzić wątpliwości, z uwagi na brak regulacji w tym zakresie, to nie można uznać przyjętego przez Sąd drugiej instancji w tej sprawie stanowiska za oczywiście nieprawidłowe, jest ono bowiem jednym z możliwych do obrony poglądów.Dodać należy, że zawieszenie postępowania kasacyjnego do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy P 10/16 nie jest możliwe z uwagi na brak ku temu podstawy prawnej (por. art. 39812 k.p.c.).Z tych przyczyn należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 1 k.p.c. aj a.ł.