CPC appeal dismissed; no procedural defect found as lawyer's presence satisfied notification requirements.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a first-instance bankruptcy proceeding order. The appellant argued that the court violated procedural rules by failing to personally notify the absent participant of the hearing date. However, the court found no procedural defect because the participant's lawyer was present and the participant had been notified via public announcement, satisfying statutory notification obligations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 149 § 2 k.p.c.; Art. 133 § 3 k.p.c.; Art. 149 § 2 zd. 2 k.p.c.: Notification of a non-appearing party to a public session is sufficient if their lawyer is present and the party was informed via public announcement, as personal notification is only required if the party explicitly requests their own personal participation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 544/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku wierzyciela R. Sp. z o.o. w W. przeciwko A. J. R. o orzeczenie zakazu przewidzianego w art. 373 Prawa upadłościowego i naprawczego oraz sprawy z wniosku Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. przeciwko A. J. R. o orzeczenie zakazu przewidzianego w art. 373 Prawa upadłościowego i naprawczego (poprzednia sygn. VIII Gzd (…))po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 marca 2017 r.,skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt X Ga (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opiera wniosek o przyjęcie skargi na nieważności postępowania i powiązanym z nią zagadnieniem dotyczącym skutków niezawiadomienia strony postępowania o posiedzeniu jawnym poprzez doręczenie wezwania na podstawie art. 149 § 2 k.p.c.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
W sprawie nie można mówić o występowaniu przed sądem pierwszej instancji nieważności postępowania. Sąd pierwszej instancji odroczył posiedzenie w dniu 19 października 2015 r. na dzień 2 listopada 2015 r., celem umożliwienia uczestnikowi udziału w postępowaniu; jednocześnie na podstawie art. 242 k.p.c. oznaczył też na 2 listopada 2015 r. ostateczny termin na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron (uczestników). W posiedzeniu tym uczestniczył pełnomocnik skarżącego. Na posiedzeniu w dniu 2 listopada 2015 r. uczestnik się nie stawił bez uzasadnienia, choć obecny był jego pełnomocnik.
W tym dniu Sąd wydał postanowienie kończące postępowanie w sprawie. Skarżący zarzuca nieważność postępowania powołując się na naruszenie art. 149 § 2 k.p.c., który nakazuje zawiadomić o kolejnym terminie posiedzenia uczestnika, który nie był obecny na posiedzeniu.Poglądu skarżącego nie sposób podzielić. Rzeczywiście art. 149 § 2 k.p.c. nakazuje powiadomić o posiedzeniach jawnych stronę nieobecną na poprzednim posiedzeniu przez wezwanie. Przepis ten musi być jednak powiązany z wykładnią art. 133 § 3 k.p.c., który nakazuje dokonywać doręczeń pełnomocnikowi w sytuacji, w której go ustanowiono.
Skoro więc pełnomocnik był obecny na posiedzeniu, zbędne byłoby doręczanie mu zawiadomienia o terminie odroczonego posiedzenia, skoro został o tym terminie powiadomiony przez ogłoszenie (art. 149 § 2 zd. 2 k.p.c.). Art. 149 § 2 zd. 2 k.p.c. nie uchyla zatem obowiązku dokonywania doręczeń pełnomocnikowi (por. wyrok SN z 22 września 1982 r., II CR 177/82, OSP 1983, nr 6, poz. 122). Jedynie w sytuacji, gdyby sąd uznawał obecność uczestnika za konieczną musiałby mu doręczyć zawiadomienie osobiście. Tak jednak nie było, gdyż uczestnik w żadnym swym stanowisku nie wnosił o dopuszczenie dowodu z przesłuchania stron (uczestnika), a tylko w takim przypadku można by uznać konieczność jego osobistego uczestnictwa.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). aj