Supreme Court dismisses cassation claims where a payment order was revoked and the debt was already repaid.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected both cassation appeals, ordering the appellant to pay the respondent 3,600 PLN in procedural costs. The appellant argued that the court lacked authority to state a debt was paid when the enforcement title was later annulled, while the respondent claimed an obvious error in contract interpretation. The court ruled that the payment order was never legally final due to delivery defects, the issue was merely technical, and the disputed amounts had already been returned, rendering the legal question moot.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation claim is inadmissible if the legal issue is not significant, the interpretation does not raise serious doubts, the procedural defect does not affect the outcome, and the factual circumstances have changed such that the issue is no longer relevant.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 543/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Ł. W. przeciwko J. O. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 lutego 2020 r.,na skutek skarg kasacyjnych powoda i pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 2 kwietnia 2019 r., sygn. akt V AGa (…), 1. odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania;
2. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej powoda dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania występowanie istotnego zagadnienia prawnego, a także potrzeby wykładni przepisów budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie.
Istota problemu dotyczy tego, czy sąd orzekając jest władny, w razie uwzględnienia powództwa, do zaznaczenia w sentencji wyroku, że świadczenie zostało wyegzekwowane, jeśli do egzekucji doszło na podstawie prawomocnego, w dacie egzekucji, tytułu wykonawczego, który to tytuł jednak został następnie uchylony, a pozwany kwestionuje istnienie swojego zobowiązania. Kwestia ta nie uzasadnia jednak przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania w tej sprawie z następujących względów. Po pierwsze, nie powstała na tle tej sprawy – nakaz zapłaty, choć rzeczywiście wydawał się prawomocny, to de iure nigdy prawomocny się nie stał z uwagi na wadliwość jego doręczenia będącą zresztą skutkiem popełnienia przez powoda przestępstwa, co wynika z dotyczącego go wyroku sądu karnego.
Po drugie, rozstrzygnięcie tego problemu nie wpływa na rozstrzygnięcie tej sprawy – to tylko wzmianka w sentencji o charakterze technicznym. Po trzecie, w chwili orzekania na przedsądzie zagadnienie to nie jest już aktualne, ponieważ, jak wynika ze stanu faktycznego sprawy, rzeczone kwoty zostały zwrócone. Z kolei dla uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej pozwanego do rozpoznania wskazano oczywistą zasadność skargi, która ma wynikać z oczywiście nieprawidłowej wykładni zawartej przez strony umowy. Skarga kasacyjna nie jest jednak oczywiście uzasadniona.
Stan faktyczny sprawy jest złożony, a zawarte przez strony mieszane umowy skomplikowane, niejednoznaczne w zakresie ich prawnej kwalifikacji, co dobitnie potwierdza choćby okoliczność już wielokrotnego orzekania w tej sprawie przez różne sądy (w tym Sąd Najwyższy). O ile zatem można oczywiście polemizować z tezami przyjętymi w zaskarżonym orzeczeniu, o tyle niewątpliwie sąd II instancji nie dopuścił się oczywiście nieprawidłowego zastosowania lub zinterpretowania prawa.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj