Supreme Court dismisses cassation appeal as no significant legal issue exists regarding the definition of gratuitousness in civil law.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the lower court's judgment regarding a discrepancy between the land registry and actual property status. The appellant argued that the concept of 'gratuitousness' in Article 86 of the Civil Code was ambiguous and required clarification to resolve potential legal inconsistencies. The court rejected this claim, finding that the statutory provision is clear and its interpretation is uniform across judicial practice, thus precluding the admission of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may admit a cassation appeal only if a significant legal issue exists; if the law is clear and interpretation is uniform, the appeal is dismissed as it does not serve the public function of the cassation system.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 523/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa "N." Sp. z o.o. w G.przeciwko Bankowi […] S.A. w B.o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionych w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Ś.z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od skarżącej na rzecz pozwanego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną powódki N. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 15 maja 2014 r. należy zważyć, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Powołanie się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), a więc zagadnienia, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw, wymaga jego precyzyjnego sformułowania i wskazania argumentów prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen (zob. m. in.: postanowienie SN z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11).
Chodzi przy tym o zagadnienie nowe, którego wyjaśnienie przyczyni się do rozwoju jurysprudencji. Skarżąca sformułowała trzy zagadnienia prawne sprowadzające się do oceny charakteru pojęcia nieodpłatności użytego przez ustawodawcę w art. 86 § 2 k.c. Przedstawiła również rozbudowany wywód prawny, którym starała się dowieść możliwość wystąpienia odmiennych ocen zaprezentowanych problemów. Niemniej jednak treść powołanego wyżej przepisu jest na tyle jednoznaczna, a jego wykładnia na tyle jednolita, że nie powinna budzić wątpliwości (por. też m. in. wyrok SN z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt IV CSK 624/10, OSNC Zbiór Dodatkowy nr D/2012, poz. 75, wyrok SN z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt IV CSK 193/07, OSNC Zbiór Dodatkowy nr C/2008, poz. 78, uchwałę SN z dnia 5 maja 1993 r., sygn. akt III CZP 52/93, OSNC 1993, nr 12, poz. 218, P. Sobolewski w:
K. Osajda red., Kodeks cywilny. Komentarz, Beck Online Komentarze, komentarz do art. 86 k.c., pkt 8, wyd. 10, System Informacji Prawnej Legalis, 2014). Wobec powyższego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. [l.n]