Supreme Court dismisses cassation appeal as no new legal issue or interpretative uncertainty exists regarding easement compensation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision to establish a transmission easement. The appellant argued that the law required a new interpretation of 'appropriate compensation' and raised doubts about the user's right to claim such an easement. The court rejected these claims because compensation criteria were already established in precedent and the user's right issue fell outside the scope of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3052 § 1 k.c.: A cassation appeal is admissible only if a new, unresolved legal issue exists or if there is a need for interpretation of laws creating serious doubts or judicial inconsistencies; otherwise, the appeal is inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 514/14 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku T. […] Spółki Akcyjnej z siedzibą w K.przy uczestnictwie V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K., O. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. oraz Skarbu Państwa - Prezydenta Miasta K.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 marca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt IV Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawcy na rzecz Skarbu Państwa - - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, zgodnie z którym zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest to zagadnienie nowe i nierozwiązane dotąd w orzecznictwie sądowym, które wiąże się z określonym przepisem prawnym i którego wyjaśnienie ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw (zob. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 31 stycznia 2013 r., II CSK 479/12, nie publ.).
Skarżący wskazał na występowanie dwóch istotnych zagadnień prawnych: pierwsze - wiążące się z potrzebą ustalenia sposobu interpretacji i stosowania art. 3052 § 1 k.c. w odniesieniu do pojęcia „odpowiedniego wynagrodzenia”, drugie zaś - wyrażające wątpliwość, czy użytkownikowi wieczystemu przysługuje, analogicznie jak właścicielowi nieruchomości, roszczenie o ustanowienie służebności przesyłu na prawie użytkowania wieczystego.Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 398 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 2009 r., II CSK 29/09; z dnia 7 lutego 2014 r., II CSK 414/13 – nie publ.).
Kryteria ustalenia odpowiedniej wysokości wynagrodzenia za ustanowienie służebności przesyłu zostały już wypracowane w judykaturze (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 9 października 2013 r., V CSK 491/12; z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 440/12; z dnia 20 września 2012 r., IV CSK 56/12 – nie publ.). Odnośnie zaś do drugiego z przedstawionych zagadnień należy wskazać, że dotyczy ono problemu pozostającego poza zakresem zaskarżenia skargą kasacyjną, a zatem pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.Z kolei odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się jeszcze wykładni bądź jego niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć.
Pomimo zamieszczenia w skardze obszernego wywodu na poparcie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania wnioskodawca nie wskazał konkretnych niespójności orzeczniczych w odniesieniu do pojęcia odpowiedniego wynagrodzenia. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). [l.n]