Supreme Court dismisses cassation appeal as legal error lacks obviousness and public function requirements. The court rejects the claim that the statute of limitations was violated. The decision emphasizes that the Supreme Court is not a third instance for correcting every error.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the defendant company against the appellate court's judgment. The appellant argued that the plaintiff's claim was time-barred under the Civil Code, but the court found the lower court's assessment of the damage occurrence date not clearly erroneous. The court ruled that the alleged legal error was not obvious on the face of the case and did not meet the strict criteria for public-law functions of a cassation appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the error is obvious without deep analysis, as the Court is not a third instance for correcting every application of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 507/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Teresa Bielska-Sobkowicz w sprawie z powództwa W. Z.przeciwko X. […] sp. z o.o. w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W związku ze skargą kasacyjną pozwanej X. […] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 maja 2013 r. należy zważyć, co następuje.Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek umożliwiających realizację publicznoprawnych funkcji skargi kasacyjnej.
Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa, skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Podkreślenia wymaga, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Przesłanka ta nie została spełniona.Oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wymaga wykazania niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka, bez konieczności głębszej analizy, sprzeczności wyroku z przepisami prawa nie podlegającymi różnej wykładni (por. m. in.: postanowienie SN z dnia 8 marca 2002 r., sygn. akt I PKN 341/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; postanowienie SN z dnia 10 stycznia 2003 r., sygn. akt V CZ 187/02, OSNC 2004, nr 3, poz. 49).
Skarżąca powinna w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zawrzeć wyodrębniony wywód prawny wskazujący w czym wyraża się „oczywistość” naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt I CZ 64/08, niepubl.; postanowienie SN z dnia 9 czerwca 2008 r., sygn. akt II UK 37/08, niepubl.; postanowienie SN z dnia 19 grudnia 2001 r., sygn. akt IV CZ 200/01, niepubl.). Zdaniem skarżącej, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona z uwagi na to, że roszczenie powoda uległo przedawnieniu, gdyż powództwo w niniejszej sprawie zostało wniesione po upływie trzyletniego terminu określonego w art. 118 k.c., a pozwana w odpowiedzi na pozew podniosła zarzut przedawnienia.
Wywód prawny przedstawiony przez skarżącą nie przemawia jednak za uznaniem, że Sąd drugiej instancji naruszył – i to w stopniu rażącym - normę prawną uregulowaną w powołanym wyżej przepisie w ustalonym przez ten Sąd stanie faktycznym, zwłaszcza dotyczącym chwili powstania szkody, wyznaczającej początek biegu przedawnienia roszczenia (zob. m.in.: uchwała SN z dnia 22 listopada 2013 r., sygn. akt III CZP 72/13, Biuletyn SN 2013, nr 11, s. 13, wyrok SN z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt I CSK 104/06, niepubl., wyrok SN z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt II CK 197/05, niepubl., wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt I ACa 714/12, niepubl.).Wobec niestwierdzenia przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi do rozpoznania określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.[aw]