Supreme Court dismisses cassation appeal on procedural grounds, finding no obvious legal error in lower court ruling.

Sygn. akt V CSK 473/17 POSTANOWIENIE Dnia 7 marca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku U. K. i T. K.‎przy uczestnictwie T. S.A. w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 marca 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestnika postępowania kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten nie narusza norm Konstytucji i pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy, dopuszczającymi wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Wnioskodawcy wytknęli zaskarżonemu postanowieniu Sądu Okręgowego we W. z dnia 10 marca 2017 r. naruszenie art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 292 i 3054 k.c., naruszenie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadzie i trybie wywłaszczenia nieruchomości (jedn. tekst:

Dz.U.1974.10. 64, ze zm.) oraz naruszenie art. 233 w związku z art. 213 § 2 k.p.c., a wniosek o przyjęcie do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej uzasadnili oczywistą jej zasadnością ze względu na błędną wykładnię art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 292 k.c. i 3054 k.c. w zakresie pojęcia „chwili uzyskania posiadania prawa". Podnieśli, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest niespójne w zakresie wykładni wskazanego pojęcia. Zarzucili, że Sąd Okręgowy raz uznaje, iż uzyskanie posiadania przez poprzednika prawnego uczestnika nastąpiło w 1984 r., a innym razem wiąże je z chwilą przejścia prawa własności nieruchomości: zróżnicowania władania nieruchomością w zakresie prawa własności i w zakresie ograniczonego prawa rzeczowego (służebności).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c., dotyczącym przesłanki oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, chodzi o łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa.

Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. tylko wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami prawa albo wydane zostało w wyniku dostrzegalnej w sposób pewny i niewątpliwy bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, 24 lutego 2012 r., V CSK 225/11, 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15).

Przytoczone okoliczności powinny jednoznacznie wskazywać na to, że w zasadniczym postępowaniu skarga kasacyjna zostanie rozstrzygnięta na korzyść strony, która ją wniosła (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/2005, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 2004/06, i z dnia 24 lutego 2006 r, IV CSK 8/06).Analiza treści skargi kasacyjnej nie pozwala na przyjęcie, że w sprawie wystąpiło oczywiste w przedstawionym wyżej znaczeniu naruszenie przepisów prawa, mogące mieć wpływ na wynik sprawy.

Polemika, którą w skardze prowadzą wnioskodawcy, dowodzi jedynie ich niezgodny na rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, a nie ziszczenia się przesłanek oczywistej zasadności wniesionej skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnął na podstawie art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 5 pkt 3 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).jw