Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal violation under Art. 445 § 1 CC.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal filed by the plaintiff against a hospital's judgment. The plaintiff argued that the awarded damages were insufficient to unify legal rules regarding compensation under Article 445 § 1 of the Civil Code. The court determined that the appeal failed to demonstrate an obvious violation of substantive or procedural law required for admissibility.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 4, Art. 398 § 2, Art. 398 § 9 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 445 § 1 k.c.: A cassation appeal is admissible only if it clearly demonstrates an obvious violation of substantive or procedural law, which must be evident from basic legal knowledge.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 471/13 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z powództwa Ł. F.przeciwko […] Szpitalowi […] w C.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 maja 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt I ACa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398 4 k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398 4 § 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398 4 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym.
Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.
Skarżący oczywistą zasadność skargi uzasadnia koniecznością ujednolicenia reguł i zasad ustalania wysokości zadośćuczynienia na podstawie art. 445 § 1 k.c. Wskazanie na wątpliwość interpretacyjną co do pojęcia „odpowiedniej kwoty” wskazywałaby raczej na istnienie w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącego, przesłanki potrzeby wykładni przepisów prawnych, ale w tym zakresie brak jest przedstawienia argumentów, że określony przepis prawa, mimo, że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni bądź, że niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów i przytoczenia tych orzeczeń (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, z dnia 23 listopada 2010 r., II CSK 341/10).
Uzasadnienie wniosku w części wstępnej sprowadza się do ogólnego przedstawienia własnej oceny wysokości zasądzonego zadośćuczynienia i nie wykazuje kwalifikowanego naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, które pozwoliłoby na ocenę skargi jako oczywiście uzasadnionej.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398 9 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego nie orzeczono, bowiem wniosek pozwanego o ich zasądzenie nie dotyczy etapu przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. aw