Legislator Case Law & Legislation
V CSK 465/14 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as no new legal issue exists regarding easement establishment.

Case Number V CSK 465/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision to reject an easement establishment claim. The appellant argued for three legal questions, but the Court found the first already settled in precedent and the second irrelevant because the dispute concerned a different legal basis than the easement itself. Consequently, the Court ruled that no new legal issue requiring its interpretation existed under Article 3989 of the Civil Procedure Code.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a new legal issue exists, serious doubts arise regarding statutory interpretation, or judicial inconsistencies occur, as it acts in the public interest rather than as a third instance.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility new legal issue requirement easement establishment public interest function civil procedure code legal interpretation dismissed appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 102 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw.
Art. 520 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 13 § 2 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 108 § 1 k.p.c.
13 § 2, art. 108 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
III CZP 79/02
Supreme Court rules that land servitude validity cannot be examined in land registry proceedings under Polish Civil Code.
II CSK 112/06
Supreme Court allows acquisition of easement by prescription for industrial utility increasing owned property's usefulness.
I CSK 392/08
Supreme Court allows easement acquisition by prescription when utility easement facilitates business operation and increases land utility.
III CZP 89/08
Supreme Court allows easement acquisition by utility company without specifying dominant land under Civil Code.
I CSK 171/08
Supreme Court allows acquisition of easement by prescription based on good faith derived from administrative decision.
II CSK 389/08
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding utility easement acquisition by prescription without specific servient land. The court allows factual findings on easement acquisition by prescription without specific servient land. The court dismisses the appeal, allowing the lower court's finding that an easement by prescription can be established without specifying the servient land, citing established precedent. The court dismisses the appeal, allowing the lower court's finding that an easement by prescription can be established without specifying the servient land, citing established precedent.
I CSK 181/09
Supreme Court allows easement acquisition by prescription when compensation payments do not negate self-use.
III CSK 319/09
Supreme Court quashes cassation decision, remands case to lower court to assess prescriptive acquisition of easement.
IV CSK 183/11
Supreme Court dismisses appeal, allowing easement acquisition by prescription against private landowner for state utility. State enterprise acted in good faith, establishing thirty-year prescription period. Court rejects internal state immunity defense in external relations. State enterprise acted as sole possessor, establishing thirty-year prescription period for easement acquisition against private landowner. Court dismisses appeal, allowing easement acquisition by prescription against private landowner. State enterprise acted in good faith, establishing thirty-year prescription period. Court rejects internal state immunity defense in external relations.
III CZP 45/14
Filing a claim for usage fees does not interrupt the prescription period for acquiring an easement.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 465/14 POSTANOWIENIE Dnia 5 marca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z wniosku A. G. ‎przy uczestnictwie T. […] S.A. w K.‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 marca 2015 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w W.‎z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz nie obciąża wnioskodawczyni kosztami postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe.

Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie występuje wskazane we wniosku istotne zagadnienie prawne. Zagadnieniem takim w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa. Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).Skarżąca przedstawiła trzy pytania, na które - jej zdaniem - Sąd Najwyższy powinien odpowiedzieć.

Pierwsze pytanie zostało rozstrzygnięte jednolicie w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. uchwała z dnia 17 stycznia 2003 r., III CZP 79/02, postanowienia z dnia 8 września 2006 r., II CSK 112/06, z dnia 5 czerwca 2009 r., I CSK 392/08, uchwała z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08, postanowienie z dnia 17 grudnia 2008 r., I CSK 171/08, wyrok z dnia 12 grudnia 2008 r., II CSK 389/08, postanowienia z dnia 11 lutego 2010 r., I CSK 181/09, z dnia 23 września 2010 r., III CSK 319/09 i z dnia 12 stycznia 2012 r., IV CSK 183/11, uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2014 r., III CZP 45/14).

Odnośnie do drugiego pytania trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że jest ono chybione, gdyż niezrozumiałe jest przestrzenne określanie nabytej przez zasiedzenie służebności w sytuacji, kiedy okoliczność ta jest wyłącznie przedmiotem zarzutu w sprawie o ustanowienie służebności przesyłu. Zarzut zasiedzenia, w przypadku jego uwzględnienia przez Sąd, nie znajduje odzwierciedlenia w sentencji orzeczenia wydanego w sprawie. Tym samym twierdzenia Sądu o uwzględnieniu tego zarzutu w żadnej mierze nie przesądzają o kształcie nabytego przez zasiedzenie prawa, co mogłoby ewentualnie następować w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia służebności.

Uwzględnienie zarzutu zasiedzenia służebności w niniejszej sprawie skutkuje wyłącznie uznaniem przez Sąd, że uczestnik posiada tytuł prawny do korzystania z danej nieruchomości w zakresie posadowionej tam infrastruktury, a zatem wniosek o ustanowienie służebności przesyłu winien ulec oddaleniu jako bezprzedmiotowy z wszystkimi tego konsekwencjami, albowiem służebność przesyłu ustanawiać można wyłącznie dla infrastruktury elektroenergetycznej, co do której przedsiębiorstwo przesyłowe nie nabyło jeszcze żadnego prawa do korzystania z danej nieruchomości w zakresie faktycznie wykonywanej tam służebności.W związku z bezzasadnością drugiego zagadnienie prawnego pozostaje bezprzedmiotowe trzecie zagadnienie.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 102 w zw. z art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c.