Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious error in evidence initiation by parties.

Sygn. akt V CSK 44/12

POSTANOWIENIE

Dnia 8 listopada 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr 1

w W.

przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia - Dolnośląskiemu Oddziałowi

Wojewódzkiemu wW.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 listopada 2012 r.,

na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 4 października 2011 r.,

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2) zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 3600,(trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 - 4 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę

kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów,

zachodzi

nieważność

postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Przede

wszystkim

wskazać

należy,

że

Sąd

Najwyższy

ramach

przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające

jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie

przez

powołanie

i uzasadnienie

przez

skarżącego

istnienia

przesłanek

o charakterze publicznoprawnym, które będą stanowiły podstawę wstępnej,

merytorycznej oceny skargi kasacyjnej z punktu widzenia kwalifikowanych

przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Dla skutecznego powołania się

w skardze na przesłankę 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez

skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub

procesowego

mającej

charakter

wykorzystaniu

podstawowej

oczywisty,

wiedzy

widoczny

prawniczej.

prima

Skarga

jest

facie

przy

oczywiście

uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy

jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też

podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Pełnomocnik powoda w skardze kasacyjnej, wniesionej od wyroku Sądu

Apelacyjnego w W., wniosek o jej przyjęcie oparł na twierdzeniu, że skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W ocenie Sądu Najwyższego powołana

przesłanka

nie

została

wykazana.

Skarżący

kwestionuje

prawidłowość

postępowania przed Sądami obu instancji w zakresie oceny jego inicjatywy

dowodowej twierdząc, że wadliwie nie został uwzględniony wniosek o powołanie

biegłego, a nadto przeprowadzenie tego dowodu powinno nastąpić z urzędu nawet

w braku jego inicjatywy. Jednakże co do zasady inicjatywa dowodowa spoczywa,

zgodnie z art. 232 zd. 1 k.p.c., na stronach w granicach określonych ciężarem

dowodu (art. 6 k.c.) i do nich należy prawidłowe sformułowanie tezy dowodowej,

natomiast aktywność dowodowa sądu (art. 232 zd. 2 k.p.c.) może być tylko

uzupełniająca w zakresie, w jakim nie narusza prawa stron do bezstronnego sądu

i zasady równego traktowania stron. Reguła ta nabiera znaczenia zwłaszcza

w sytuacji, gdy strony są reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników.

Zważywszy na treść przytoczonych przez powoda sformułowań dotyczących

zarówno tezy dowodowej wniosku o powołanie biegłego, jak i odnoszących się do

potrzeby

powołania

tego

dowodu,

zawartych

w

pismach

powołanych

w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie oraz mając na uwadze uzasadnienie wniosku

o przyjęcie do rozpoznania skargi pozwanej na tle motywów zaskarżonego wyroku

i podstaw tej skargi, brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia

wskazanych przez niego przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji

uznania, że zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej

do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego

orzeczono na podstawie art. 98 § 1, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821

k.p.c. oraz § 6 pkt 7 i § 12 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1349 ze zm.).

jw