Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of novelty, as legal issues were already resolved in prior precedents.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by G. K. and A. K. against the Lower Regional Court's ruling on establishing a servitude of passage. The applicants argued that specific legal questions regarding the establishment and usage of such servitudes were unresolved, but the Court found these issues had already been comprehensively addressed in numerous prior Supreme Court decisions. Consequently, the Court determined that the appealed questions lacked the required novelty and significance under Article 3989 § 1(1) of the Code of Civil Procedure, as they could be resolved using established rules of interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if the legal issues raised have already been resolved in Supreme Court precedents and do not possess the novelty or significance required to contribute to the development of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 43/16 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Kwaśniewski w sprawie z wniosku G. K. i A. K. przy uczestnictwie T. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 czerwca 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Świdnicyz dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt II Ca 706/15, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.Chociaż skarżący powołali się na przesłankę określoną w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., to nie przedstawili argumentacji jurydycznej mogącej przekonać o wykazaniu wystąpienia „istotności” sformułowanych zagadnień.Wywód przedstawiony przez wnioskodawców w postaci 6 szczegółowych pytań (s. 2), uzasadnionych na s. 2-4, nie odpowiada wymaganiom art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. Przedstawione pytania odnoszą się bowiem do problemów prawnych, które zostały już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy.
Natomiast za istotne zagadnienie prawne uznaje się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2012 r., II PK 2/12, nie publ). O braku konieczności określania nieruchomości władnącej przy ustanawianiu służebności przesyłu przesądzono m.in. w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 r., III CZP 89/08, BSN 2008, nr 10, s. 7 oraz w postanowieniach Sądu Najwyższego: z dnia 6 lutego 2013 r., VCSK 129/12, z dnia 16 stycznia 2013 r., II CSK 289/12, z dnia 14 czerwca 2013, VCSK 321/12, z dnia 18 września 2014 r., VCSK 553/13 - nie publ.
Z kolei sposób korzystania z nieruchomości uzasadniający posiadanie służebności przesyłu został zdefiniowany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 2013 r., (II CSK 504/12, nie publ.). Na temat charakteru służebności przesyłu wypowiedział się natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 września 2009 r., II FSK 380/09, nie publ.Pojęcia istotnego zagadnienia prawnego nie spełniają również kwestie, które mogą zostać rozwiązane za pomocą powszechnie przyjętych reguł wykładni (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2015 r., III CZP 16/15, z dnia 24 października 2012 r., I PK 129/12 – nie publ.), do których należą reguły wykładni systemowej.
Jeżeli zatem przepisów o służebności przesyłu nie zamieszczono ani w rozdziale I, dotyczącym służebności gruntowych, ani w rozdziale II, odnoszącym się do służebności osobistych, a jednocześnie w art. 3054 k.c. przewidziano odpowiednie zastosowanie przepisów o służebnościach gruntowych do służebności przesyłu, oznacza to, że służebność przesyłu nie jest rodzajem służebności gruntowej, (por. postanowienie SN, oznaczone sygn. akt V CSK 573/15, wydane w postępowaniu dotyczącym tej samej przedmiotowo problematyki).W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.