Polish Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to state legal issue and for fact-finding errors.

Sygn. akt V CSK 429/06

POSTANOWIENIE

Dnia 20 grudnia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z wniosku A. R. i J. T.

przy uczestnictwie W. P. i innych

o ustanowienie drogi koniecznej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 grudnia 2006 r.,

na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni J. T. od postanowienia Sądu

Okręgowego

z dnia 11 lipca 2006 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 lipca 2006 r. Sąd Okręgowy oddalił apelację

wnioskodawczyni J. T. od postanowienia Sądu Rejonowego.

W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 233 § 1

w zw. z art. 328 § 2, art. 316 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 382 i 386 § 1 k.p.c. oraz

art. 145 § 2 k.c. i wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie

sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać

wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to

związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 398 9 k.p.c., a jego

spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie

prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących

poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub,

że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście

uzasadniona. W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną

argumentację

prawną

wskazującą

na

zaistnienie

powołanej

okoliczności

uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie

uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r.,

III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego

z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia

30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r.,

II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01,

OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Obowiązek ten nie został spełniony.

Skarżąca jako okoliczność uzasadniającą przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazała "(...) potrzebę wykładni przepisów, potrzebę eliminacji

rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Wniosek ten przytoczony także

na uzasadnienie podstawy naruszenia prawa materialnego tj. art. 145 § 2 k.c.

W szczególności sformułowanie w tym przepisie zawarte – »o ile jest to możliwe«

zdanie drugie art. 145 § 2 k.c. zdaniem skarżącej dotyczy warunków gruntowych,

a nie osobowych, przymiotów stron".

Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego na tle art. 393 § 1 pkt 1

k.p.c. przedstawienie okoliczności, uzasadniających rozpoznanie kasacji ze

względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, polega na

sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen. Konieczne jest wyjaśnienie, jakie zagadnienie prawne

występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo określenie, które przepisy

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. np. postanowienia z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r.,

III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Pogląd ten pozostaje aktualny po

wejściu w życie przepisów o skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna jest niedopuszczalna również z innych przyczyn.

Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty

dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4,

poz. 76). Tymczasem skarżąca jako podstawę skargi wskazała przepisy, które

wprost dotyczą ustalenia faktów lub oceny dowodów, a ich naruszenia dopatruje

się w "pominięciu części materiału dowodowego zebranego w postępowaniu,

braku wyczerpujących ustaleń i (...) pominięciu odmiennych ustaleń dokonanych

w postępowaniu pierwszoinstancyjnym". Również zarzut naruszenia art. 145 k.c.

zmierza do podważenia ustaleń Sądu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 398 6 § 3

k.p.c.).