Supreme Court dismisses appeal on joint property division, citing lack of legal issue and unproven expenses.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision regarding the division of marital joint property. The appellant argued for the interpretation of Article 45 of the Family and Guardianship Code to allow reimbursement of personal expenses against the spouse's separate property, but the court found no need for such interpretation. The court determined that the disputed expenses were not proven to have been incurred for the joint household, thus rejecting the claim for reimbursement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 398 § 1 k.p.c.; Art. 45 § 1 k.r.o.: The Supreme Court will not admit a cassation appeal unless there is a significant legal issue or a need for interpretation of legal provisions raising serious doubts or causing divergences in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 428/13 POSTANOWIENIE Dnia 17 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Zawada w sprawie z wniosku E. B.przy uczestnictwie M. B.o podział majątku wspólnego,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 17 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w C.z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt VI Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika postępowania na rzecz wnioskodawczyni kwotę 1800 ( tysiąc osiemset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Według art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten pozostaje w zgodzie z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzanie środków ograniczających dostęp do sądu najwyższego szczebla.Uczestnik postępowania wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ze względu potrzebę wykładni art. 45 § 1 k.r.o. w zakresie dotyczącym możliwości rozliczenia przy podziale majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej nakładów małżonka z jego majątku osobistego (odrębnego) na majątek osobisty (odrębny) współmałżonka.
Ponadto powołał się na potrzebę rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy kwestii możliwości rozliczenia przy podziale majątku wspólnego środków spożytkowanych przez jednego z małżonków podczas trwania wspólności majątkowej małżeńskiej na utrzymanie, leczenie i alimentowanie wspólnego dziecka.Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.W orzecznictwie w drodze wyjątku dopuszcza się rozliczenie przy podziale majątku wspólnego po ustaniu wspólności majątkowej małżeńskiej wskazanych nakładów wtedy, gdy zachodzi potrzeba kompleksowego rozliczenia małżonków w jednym postepowaniu ze względu na przedmiot majątkowy, którego dotyczy to postepowanie, w szczególności - gdy na rzecz należącą do majątku osobistego jednego z małżonków dokonano nakładów zarówno z majątku wspólnego, jak i z majątków osobistych małżonków (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1980 r., III CZP 46/80, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2002 r., IV CKN 1108/00).
Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu pozostaje w zgodzie z tym stanowiskiem. Co się zaś tyczy łączonej z pobraniem przez uczestnika z konta kwoty 150 000 zł kwestii możliwości rozliczenia przy podziale majątku wspólnego środków spożytkowanych przez jednego z małżonków podczas trwania wspólności majątkowej małżeńskiej na utrzymanie, leczenie i alimentowanie wspólnego dziecka, nie było potrzeby jej podejmowania wobec niewykazania w toku postępowania w sprawie, na co została przez uczestnika przeznaczona wymieniona kwota.
Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, a o kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zgodnie z art. 520 § 3 k.p.c. w związku z § 7 pkt 10 i § 13 ust. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461). [aw]db