Supreme Court dismisses cassation appeal on contract invalidation as subsidiary claim under Polish Civil Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the plaintiff against the lower court's judgment. The plaintiff argued that the appeal raised significant legal issues regarding the concurrence of claims and the market value of a property subject to forced auction. The court rejected these arguments, noting that the legal principles were already settled in existing case law and that the statutory provisions clearly establish the subsidiary nature of contract invalidation claims.
Legislator headnote
AI generatedArt. 388 § 1 k.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.: The claim for contract invalidation under Art. 388 § 1 k.c. is subsidiary to a claim for increased performance, and the Supreme Court will not accept a cassation appeal unless it raises a significant legal issue or serious interpretative doubts not yet resolved in case law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 417/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa J. F. przeciwko G. D. o unieważnienie umowy,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 9 lutego 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powódka wniosła skargę kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania powołała się na występowanie na jej tle istotnego zagadnienia prawnego.
Ma ono dotyczyć oceny zbiegu roszczeń przewidzianych w art. 388 § 1 k.c., tzn. tego, czy powód sam wybiera, z którego roszczenia skorzystać, czy też jest to sekwencyjne. Jak wykazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, kwestia ta nie uzasadnia jednak przyjęcia skargi do rozpoznania przede wszystkim z tego względu, że została już wyjaśniona w powołanym w odpowiedzi na skargę orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych. Ponadto jest też jasne brzmienie przepisu, z którego wynika, że żądać unieważnienia umowy w trybie art. 388 § 1 k.c. można dopiero wówczas, gdy żądanie zwiększenia należnego stronie świadczenia byłoby nadmiernie utrudnione.
Żądanie unieważnienia umowy ma zatem charakter subsydiarny. Podkreślić trzeba, że jest to zgodne z kluczowymi zasadami prawa umów: pacta sunt servanda i favor contracti. Na marginesie trzeba zauważyć, że jest to też zgodne z interesem powódki – unieważnienie umowy powodowałoby bowiem konieczność zwrotu wszystkiego, co otrzymała, a nie byłoby to możliwe, bo wszystko wydała na spłatę zadłużenia. Drugie istotne zagadnienie prawne wskazane w skardze kasacyjnej dotyczy wpływu tzw. wymuszonej sprzedaży na wartość rynkową lokalu.
Kwestia ta nie budziła dotychczas wątpliwości w orzecznictwie ani piśmiennictwie. Ocena wartości świadczenia stron, która mogłaby prowadzić do zastosowania art. 388 § 1 k.c., musi uwzględniać konkretne okoliczności danego przypadku - jak to wskazał Sąd II instancji inaczej kształtuje się wartość zbywcza w typowej sytuacji, a inaczej wówczas, gdy grozi stronie licytacja komornicza i sprzedaż w jej toku nieruchomości. Konkretna sytuacja wpływa zatem oczywiście na wartość konkretnej nieruchomości.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. jw