Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue, ruling self-possessed acquisition valid despite lease disputes.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ordering the applicants to pay costs. The applicants argued that the Second Instance Court failed to examine the validity of lease agreements, claiming some were void. The Court held that even if leases were invalid, the applicants' behavior constituted dependent possession, not independent possession required for acquisitive prescription. Consequently, no legal issue warranted cassation review under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; The Supreme Court may only accept a cassation appeal if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is dismissed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 412/16 POSTANOWIENIE Dnia 28 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z wniosku M. B. , M. D., J. G. , J. K., Z. K. ,T. S. , Z. S. i A. S.przy uczestnictwie A. w W. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 grudnia 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w Ś. z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od wnioskodawców M. B. , M. D., J. G., J. K., Z. K. i T. S. oraz solidarnie od Z. S. i A. S. na rzecz uczestniczki postępowania kwoty po 1200 (tysiąc dwieście) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazali oczywistą zasadność skargi. Ma ona polegać na nierozpoznaniu apelacji przez Sąd II instancji w granicach zaskarżenia, a w szczególności niezbadaniu z urzędu ważności każdej z umów najmu dotyczących poszczególnych wnioskodawców – sugerują oni, że przynajmniej niektóre z nich są nieważne.
Z tego względu skarga nie jest oczywiście uzasadniona. Sąd z urzędu nie miał potrzeby badania ważności umów najmu – badał animus posiadaczy i charakter samoistny posiadania. Choćby nawet zatem umowy najmu były nieważne, lecz najemcy uważali je za ważne i posiadali nieruchomość jak najemcy, co może wyrażać się zwłaszcza płaceniem czynszu najmu, co miało miejsce w tej sprawie, to było to posiadanie zależne, a nie posiadanie samoistne. Lektura zaskarżonego postanowienia nie dowodzi zatem, aby Sąd w sposób oczywiście nieprawidłowy wyłożył albo zastosował prawo.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. db