Supreme Court dismisses cassation appeal as obvious merit not met and facts cannot be re-examined.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal for review, ruling that the appellant failed to demonstrate an obvious violation of law. The appellant attempted to challenge factual findings and evidence assessment, which are strictly prohibited under cassation procedure. Consequently, the court dismissed the appeal because the statutory prerequisites for accepting a cassation complaint were not satisfied.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it merely seeks to re-examine factual findings or evidence evaluation, as the Supreme Court is bound by the established state of facts and cannot assess whether the lower court exceeded its discretion.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 389/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa J. P.przeciwko M. P.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Gospodarczego w L.z dnia 11 maja 2012 r., sygn. akt VI Ga […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1.800 (tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł swój wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance określonej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.O oczywistej zasadności skargi kasacyjnej można zasadnie mówić wtedy, gdy zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa.
Oczywiste naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.). Okoliczności wskazane przez skarżącego nie usprawiedliwiają takiej oceny zaskarżonego orzeczenia. Skarżący w istocie podjął próbę weryfikacji ustaleń faktycznych dokonanych przez sądy obu instancji, a zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.
Należy podkreślić, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę kasacyjną, jest związany ustalonym stanem faktycznym sprawy. Związanie to wyklucza w szczególności badanie, czy sąd drugiej instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, jak również ponowną ocenę dokonanych ustaleń faktycznych. Ponadto, zgodnie z ustalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, nie można w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego podejmować polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd drugiej instancji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 września 2013 r., V CSK 574/12, z dnia 8 marca 2013, III CSK 190/12 i z dnia 6 sierpnia 2012 r., II CSK 108/12, nie publ.).Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]