Supreme Court dismisses cassation appeal as it concerns factual assessment, not abstract legal issues under Polish Civil Procedure Code.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by the applicant against the District Court's decision to reject her request for a necessary easement. The applicant argued that the lower courts failed to address specific legal questions regarding the creation of the easement, but the Supreme Court determined these were merely requests for factual clarification based on established facts. Consequently, the Court ruled that no abstract legal issues existed under Article 3989 of the Civil Procedure Code, as the matter required a substantive review of the land's physical configuration and ownership status rather than a new legal interpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court may not accept a cassation appeal if the contested decision does not involve abstract legal issues, but rather requires a re-examination of factual circumstances or the application of existing law to specific facts.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 342/17 POSTANOWIENIE Dnia 15 grudnia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku M.K.przy uczestnictwie J.K., A.K. i B.K.o ustanowienie służebności drogi koniecznej,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 grudnia 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt III Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. stwierdza, że każdy uczestnik postępowania ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni M. K. złożyła skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 listopada 2016 r., w którym m.in. zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 kwietnia 2016 r. i oddalono wniosek wnioskodawczyni. Sąd Rejonowy ustanowił służebność drogi koniecznej zgodnie z wnioskiem wnioskodawczyni, obciążająv tę służebność nieruchomość sąsiednią nr […]/64. W skardze kasacyjnej wnioskodawczyni podnoszono zarzuty naruszenia jedynie prawa materialnego (art. 145 k.c., art. 247 k.c.). Skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Motywując wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, wnioskodawczyni stwierdziła, że istnieje potrzeba wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy zagadnień prawnych sformułowanych w trzech pytaniach (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Analizując treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, treść skargi kasacyjnej wnioskodawczyni i zawartą w niej prawną motywację wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz treść odpowiedzi na skargę, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie - wbrew stanowisku skarżącej - nie wystąpiły istotne zagadnienia prawne przedstawione przez skarżącego w trzech pytaniach (na s. 7-8 skargi).
Nie chodzi tu bowiem o zagadnienia prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., a o próbę poszukiwania odpowiedzi o możliwość ustanowienia wskazanej we wniosku wnioskodawczyni służebności drogi koniecznej w świetle dokonanych przez Sądy meriti ustaleń faktycznych. Przepis art. 145 k.c. może mieć bowiem zastosowanie także w opisanej we wniosku sytuacji wydzielenia z jednej nieruchomości innej samodzielnej nieruchomości i dalszych okoliczności utrudniających odpowiedni dostęp do drogi publicznej. Przedstawione w skardze trzy pierwsze pytania (s. 7-8 skargi) zmierzają w istocie do stwierdzenia tego, czy w rozpoznawanej sprawie istniały wystarczające przesłanki do ustanowienia służebności drogi koniecznej na rzecz nieruchomości władnącej nr […]/71 w sposób wskazany we wniosku wnioskodawczyni (obciążenia tą służebnością nieruchomości uczestników postępowania, J. i A.
K.). Sąd Okręgowy oceniał wniosek wnioskodawczyni właśnie z punktu widzenia postanowień art. 145 § 1 i § 2 k.c. na podstawie dokonanych wcześniej ustaleń faktycznych. Trafnie przy tym wskazał na elementy stanu faktycznego, które – przy odwołaniu się do orzecznictwa Sądu Najwyższego - mogły uzasadniać nieuwzględnienie wniosku o ustanowienie służebności drogi koniecznej w sposób sugerowany przez wnioskodawczynię. Z ustaleń Sądu Okręgowego wynika m.in., to że istniała jednak techniczna możliwość urządzenia odpowiedniej drogi przebiegającej przez działki nr […]/74 i […]/60, stanowiących współwłasność wnioskodawczyni.
Nie podzielono zatem stanowiska Sądu Rejonowego o braku odpowiedniego dostępu nieruchomości (władnącej) nr […]/71 do drogi publicznej z racji samego ukształtowania terenu obejmującego działki nr […]/74 i […]/60 (s. 7 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Należy także stwierdzić, że interpretacja art. 247 k.c. dotyczące tzw. instytucji konfuzji jest w zasadzie prawidłowa (połączenie prawa własności gruntu z ograniczonym prawem rzeczowym powoduje wygaśnięcie ograniczonego prawa rzeczowego). Stanowisko Sądu Okręgowego należy w tym zakresie rozumieć w tym sensie, że zasadniczą przeszkodą w ustanowieniu służebności drogi koniecznej w sposób sugerowany przez wnioskodawczynię (m.in. przez działkę nr […]/64) byłby właśnie wspomniany art. 247 k.c., przewidujący wspomniany skutek konfuzyjny.
Z treści postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 26 kwietnia 2016 r. (k. 483 akt sprawy) i zaskarżonego uzasadnienia Sądu Okręgowego wynika, że działka nr […]/64 nabyta została przez wnioskodawczynię i jej męża (por. też s. 10 skargi kasacyjnej).Z przedstawionych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.) i orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego (art. 520 § 1 k.p.c.). jw