Polish Supreme Court dismisses appeal as insurance terms interpretation lacks legal precedent significance.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal, ordering the appellant to pay the respondent's costs. The appellant argued that the lower court misinterpreted specific clauses in the insurance policy's general terms and conditions. The court ruled that disputes over the interpretation of contractual terms do not constitute a 'significant legal issue' under Article 3989 of the Code of Civil Procedure because they lack precedential value for legal development.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 390 § 1 k.p.c.: Interpretation of contractual terms or general conditions does not constitute a significant legal issue requiring cassation review as it lacks precedential value for the development of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 323/18 POSTANOWIENIE Dnia 29 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa […] "M." […] Sp. jawna w P.przeciwko […] Towarzystwu Ubezpieczeń […] S.A. w S.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 marca 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 9 lutego 2018 r., sygn. akt X Ga […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od strony powodowej na rzecz strony pozwanej kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 9 lutego 2018 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego. Zagadnienie to ujęła w formie pytań dotyczących sposobu rozumienia i zastosowania - w okolicznościach sprawy - postanowienia § 9 ust. 2 pkt 4 ogólnych warunków ubezpieczenia, wykorzystywanych przez pozwaną.Istotność zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) konkretyzuje się w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie prawne mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).Konieczne jest przy tym, aby przedstawione zagadnienie prawne odnosiło się do wykładni przepisów prawa (materialnego lub procesowego, por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 maja 2018 r., III CSK 12/18, nie publ., i z dnia 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, nie publ.).
Przez rozstrzyganie tak ujmowanych zagadnień prawnych może być realizowany cel postępowania kasacyjnego w postaci ochrony interesu publicznego przez dążenie do jednolitości wykładni prawa i jego rozwoju (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2003 r., V CZ 123/03, nie publ.). W konsekwencji przedmiotem zagadnienia prawnego, którego wystąpienie w okolicznościach sprawy uzasadnia przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie mogą być wątpliwości faktyczne albo dotyczące aktu subsumpcji, oraz wątpliwości - nawet poważne i istotne - które dotyczą ustalenia treści lub interpretacji oświadczeń woli oraz umów zawartych przez strony, ważących na orzeczeniu objętym skargą kasacyjną.
Analogicznie kategoria zagadnienia prawnego ujmowana jest na gruncie art. 390 § 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 2018 r., III CZP 97/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 12).Ogólne warunki umów, w tym ogólne warunki ubezpieczeń, mają charakter nienormatywny, wobec czego nie stanowią przepisów prawa, a zarzut naruszenia przez sąd konkretnego postanowienia zawartego w takich warunkach nie jest zarzutem obrazy prawa materialnego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 1999 r., II CKN 602/98, nie publ., z dnia 11 stycznia 2001 r., V CKN 183/00, i z dnia 23 lutego 2018 r., III CZP 97/17, OSNC 2019, nr 1, poz. 12, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2015 r., I CSK 479/14, nie publ.).
Problem wykładni postanowień takich warunków nie może być zatem również źródłem istotnego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2005 r., V CK 269/05, nie publ.).Skarżąca ograniczyła się do sformułowania pytań dotyczących rozumienia i zastosowania w okolicznościach sprawy konkretnego postanowienia ogólnych warunków ubezpieczenia zastosowanych przez pozwaną. Pytania te nie stanowią wobec tego zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach postępowania Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 oraz art. 108 § 1 w związku z art. 391 § 1 i z art. 391 § 1 k.p.c. jw