Legislator Case Law & Legislation
V CSK 290/13 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal as it lacks a serious legal question, only disputing factual findings on possession.

Case Number V CSK 290/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal for review, citing non-compliance with procedural prerequisites under Article 3989 § 1 of the Code of Civil Procedure. The applicant argued that the lower court incorrectly applied property law regarding independent possession, while the opposing party contended the court correctly assessed the facts. The court ruled that the dispute concerned only factual determinations and evidence evaluation, not a serious legal question requiring Supreme Court intervention.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it does not raise a serious legal question, as the Supreme Court cannot re-evaluate factual findings or evidence assessment made by lower courts.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility serious legal question factual findings review independent possession Code of Civil Procedure

Cited Legislation

AI generated
Art. 172 k.c.
Przyczyną oddalenia wniosku było niedopatrzenie się spełnienia przesłanek określonych w art. 172 w związku z art.
Art. 175 k.c.
172 w związku z art. 175 k.c., w szczególności poprzez brak stwierdzenia posiadania samoistnego.
Art. 336 k.c.
w związku z art. 336 k.c. Zagadnienie to sprowadza się do wskazania poprzez orzeczenie Sądu Najwyższego, jak daleko sięga obowiązek zewnętrznego wykazania przez ubiegającego się o stwierdzenie zasiedzenia, że jest on posiadaczem samoistnym.
Art. 339 k.c.
oraz niezastosowanie art. 339 k.c. Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art.
Art. 328 § 2 k.p.c.
Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 328 § 2 w związku z art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
328 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz art.
Art. 610 § 1 k.p.c.
13 § 2 i art. 610 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c.
We wniosku skarżącego nie zostało zatem wykazane występowanie przesłanki, o której mowa w art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c. Z tych względów należało na podstawie art.
Art. 3982 k.p.c.
Z tych względów należało na podstawie art. 3982 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CSK 290/13 POSTANOWIENIE Dnia 6 marca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wojciech Katner w sprawie z wniosku D. T.‎przy uczestnictwie Gminy […]‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 marca 2014 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w O.‎z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II Ca […], II Cz […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w S. stwierdził, że wnioskodawca D. T. nabył przez zasiedzenie w dniu 14 czerwca 2008 r. nieruchomość opisaną w postanowieniu, położoną w miejscowości Z.. Po rozpoznaniu apelacji uczestnika postępowania Gminy […], Sąd Okręgowy w O., postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. zmienił postanowienie Sądu pierwszej instancji i oddalił wniosek o zasiedzenie. Przyczyną oddalenia wniosku było niedopatrzenie się spełnienia przesłanek określonych w art. 172 w związku z art. 175 k.c., w szczególności poprzez brak stwierdzenia posiadania samoistnego.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 172 § 1 i 2 w związku z art. 336 i art. 140 k.c. oraz niezastosowanie art. 339 k.c. Naruszenie przepisów postępowania dotyczy art. 328 § 2 w związku z art. 391 § 1 i art. 13 § 2 k.p.c. oraz art. 321 § 1 w związku z art. 382, art. 391 § 1, art. 13 § 2 i art. 610 § 1 k.p.c. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z zasądzeniem kosztów postępowania.W odpowiedzi uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie kosztów postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga nie mogła zostać przyjęta do rozpoznania ze względu na niespełnienie przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c.We wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania skarżący powołał art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. uznając potrzebę wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, tj. art. 172 w 1 i 2 k.c. w związku z art. 336 k.c. Zagadnienie to sprowadza się do wskazania poprzez orzeczenie Sądu Najwyższego, jak daleko sięga obowiązek zewnętrznego wykazania przez ubiegającego się o stwierdzenie zasiedzenia, że jest on posiadaczem samoistnym.

Odnosi się to do stanu faktycznego sprawy dwóch sąsiadujących ze sobą nieruchomości, z których wobec tej, której dotyczy zasiedzenie Sąd, zdaniem skarżącego stawia wymagania nie do spełnienia.Skarżący sam jednak zauważa, że skupia się na ustaleniach faktycznych i ich prawnej ocenie, która nastąpiła przez Sąd drugiej instancji. Rozpoznawanie sprawy przez Sąd Najwyższy oznaczałoby pełnienie roli trzeciej instancji sądowej wobec prawomocnego już orzeczenia sądowego, a to nie jest prawem przewidziane. Na podstawie zebranych dowodów i ich oceny Sąd miał podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia, w którym odniósł się prawidłowo do przesłanki posiadania samoistnego, tyle tylko, że nie po myśli wnioskodawcy.

Odmienność ocen uczestników postępowania wobec rozstrzygnięcia sądowego nie stanowi przesłanki przyjęcia, a następnie rozpoznawania skargi kasacyjnej. Nie zostało bowiem sformułowane takie zagadnienie prawne, które mogłoby zostać rozstrzygnięte w niniejszej sprawie, jako określona wątpliwość prawna, a nie pozostająca tylko w zakresie faktów i dowodów na występowanie posiadania samoistnego, zgodnie z art. 172 k.c. To, czego oczekiwał wnioskodawca w rozpoznaniu skargi znalazło się już w zaskarżonym postanowieniu, jak trafnie wskazuje uczestnik w odpowiedzi na skargę.

We wniosku skarżącego nie zostało zatem wykazane występowanie przesłanki, o której mowa w art. 3981 § 1 pkt 2 k.p.c. Z tych względów należało na podstawie art. 3982 k.p.c. odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie zostały zasądzone koszty postępowania od wnioskodawcy na rzecz uczestnika, ponieważ w odpowiedzi na skargę nie było wniosku o odmowę jej przyjęcia do rozpoznania, czemu powinno też towarzyszyć odpowiednie do tego uzasadnienie. [aw]es