Cassation appeal dismissed; prior Supreme Court interpretation binds lower courts on lease damage liability.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the appellate court's judgment in a lease dispute. The appellant argued that the appellate court's decision created a conflict with a previous Supreme Court ruling regarding damage liability under the Civil Code. The court rejected this, noting that the case had already been remanded for a new assessment of damages based on the Supreme Court's established legal interpretation, which lower courts must follow.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 39820 k.p.c.; The Supreme Court's interpretation of statutory provisions in a remanded case binds the court handling the retrial, preventing cassation appeals based on conflicting interpretations of the same law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 263/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa Z. S.A. w P. (dawniej: P. S.A. w P.)przeciwko E. S.A. w W. o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2019 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I AGa (...), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Strona skarżąca opiera wniosek o przyjęcie na potrzebie wykładni art. 471 k.c. w zw. z art. 7091 k.c. oraz wskazuje na potrzebę zapewnienia jednolitości orzecznictwa Sądu Najwyższego.Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić.
Skarżący powołuje się na wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2015 r., V CSK 235/15, który zapadł między tymi samymi stronami w zbliżonym stanie faktycznym. Wedle skarżącego utrzymanie w mocy zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w niniejszym postępowaniu doprowadzi do rozbieżności w orzecznictwie z tego powodu, że doszło w obu orzeczeniach do odmiennej oceny powstania szkody po stronie korzystającego w umowie leasingu w związku z zawinionym odebraniem przedmiotu leasingu przez finansującego. Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania zostało zatem w zasadzie sprowadzone do zacytowania uzasadnienia wyroku SN w sprawie V CSK 235/15.
Skarżący nie dostrzega jednak, że taka rozbieżność, nawet jeśli rzeczywiście istnieje, nie może być wyeliminowana w niniejszej sprawie. Wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2016 r. doszło do uchylenia poprzedniego wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) przekazania mu sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd Najwyższy wyraźnie przesądził, że powód wykazał wszystkie przesłanki odpowiedzialności pozwanego z art. 471 k.c. (k. 479), a w ramach ponownego rozpoznania sprawy miało dojść jedynie do ustalenia wysokości odszkodowania.
Zgodnie zaś z art. 39820 k.p.c. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Nie można również oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Sąd Najwyższy. Ze skargi kasacyjnej wynika zaś, że zmierza ona do zakwestionowania wykładni art. 471 k.c., w świetle której pozwanemu można by było przypisać odpowiedzialność za odebranie powodowi przedmiotu leasingu.
Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). jw rg