Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and factual dispute grounds.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the cassation appeal, ruling that the applicant failed to meet the statutory requirements for review. The applicant incorrectly conflated the grounds for admitting an appeal with the substantive cassation arguments and attempted to challenge factual findings regarding document delivery. Consequently, the court determined the appeal was inadmissible because it did not raise a serious legal question or a dispute over facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.: A cassation appeal is only admitted if it raises a serious legal question or a dispute over facts; arguments regarding the interpretation of law must be distinct from the grounds for admission and must specifically identify the relevant provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 243/14 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z powództwa K. Sp. z o.o. w P.przeciwko H. GmbH w H.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 29 października 2013 r., sygn. akt X Gz […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Skarżąca oparła wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na drugiej i czwartej z wymienionych przesłanek.W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że odwołanie się do przesłanki istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów wymaga wykazania, iż określony przepis prawa, będący źródłem poważnych wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów; wątpliwości te należy przytoczyć, przy czym oczywiste jest, że muszą one dotyczyć przepisu znajdującego zastosowanie w sprawie, którego wykładnia ma wpływ na rozstrzygnięcie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 2009 r., II UK 72/09 i z dnia 21 listopada 2007 r., I PK 190/07 - nie publ.).Uzasadnienie pierwszej z podstaw przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostało sformułowane prawidłowo, ponieważ w wywodzie brak jest odniesienia do konkretnych przepisów prawa oraz zakresu, w jakim wymagają one wykładni.
Skarżąca powołała się jedynie na treść zarzutów kasacyjnych. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie muszą być przez skarżącego wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione. Nie wystarczy przy tym odwołanie się do podstaw kasacyjnych lub ich uzasadnienia, bo choć dla obu tych przesłanek argumenty mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 marca 2008 r., II PK 341/07 oraz z dnia 3 lutego 2010 r., II UK 316/09 - nie publ.).Ponadto wywód przedstawiony przez skarżącą pozostaje bez związku z podstawą rozstrzygnięcia w sprawie, ponieważ Sąd Okręgowy w G. ustalił, że wymagane odpisy załączników zostały złożone we właściwym sądzie, a zaniechanie dostarczenia ich drugiej stronie wynikało z ustalenia, że zostały już skutecznie przekazane przez pełnomocnika pozwanej pełnomocnikowi powódki.Odnosząc się zaś do drugiej powołanej podstawy przyjęcia skargi do rozpoznania, rozważania skarżącej zostały oparte na próbie polemiki z ustaleniami Sądu drugiej instancji odnośnie do miejsca spełnienia spornego świadczenia.
Zgodnie zaś z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).aw