Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and failure to prove prior owner's installation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision denying an easement claim. The applicant argued that Article 292 of the Civil Code required interpretation, but the Court found no significant legal issue or conflicting case law. The applicant failed to prove they knew the drainage pipe's path or that their predecessor installed it, rendering the easement claim invalid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court admits a cassation appeal only if a significant legal issue exists or the appeal is obviously justified; otherwise, the appeal is rejected.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 236/13 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z wniosku J. Z.przy uczestnictwie Spółki […] Spółki Akcyjnej w B., Gminy G., J. K. i P. K.o zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt III Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i oddala wnioski uczestników o przyznanie kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.W sprawie nie występuje żadna z przesłanek określonych w art. 3989 § 1 k.p.c., choć skarżący odwołał się do potrzeby wykładni art. 292 k.c. zdaniem skarżącego budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne i wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz do oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Powołanie się na przesłankę zawartą w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi wątpliwości nie doczekał się należytej wykładni, bądź niejednolita jego interpretacja wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów.
W takim wypadku strona powinna przedstawić na czym polegają te rozbieżności, ze wskazaniem konkretnych orzeczeń (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151). Rozbieżność orzecznictwa musi dotyczyć kwestii mającej dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie.Tymczasem Sąd Najwyższy był związany ustaleniem Sądów meriti (art. 39813 § 2 k.p.c.), że sam wnioskodawca składając wniosek o zasiedzenie służebności, nie znał przebiegu „rur drenażowych". Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia służebności musi precyzyjnie wskazywać przebieg danej instalacji.
Brak takiego określenia wyklucza wykazywanie, że w okresie biegu zasiedzenia wnioskodawca władał cudzą nieruchomością w zakresie odpowiadającym posiadaniu służebności przesyłu. Dodać się godzi, że przedmiotem dowodu mogą być twierdzenia zainteresowanego o faktach w tym wypadku, że instalacja drenażowa ma ściśle określony przez wnioskodawcę przebieg. Skoro wnioskodawca sam nie znał jej przebiegu, to trafnie został oddalony wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na wykazanie jej istnienia.W tym stanie rzeczy kwestia występowania „widocznego urządzenia w rozumieniu art. 292 k.c." nie miała w sprawie znaczenia, skoro sam wnioskodawca nie znał przebiegu „rur drenażowych".Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r.
I PKN 341/2001, OSNP 2004, nr 6, poz. 100).W skardze nie zostały przytoczone wystarczające argumenty (wywód prawny) świadczące o takim kwalifikowanym naruszeniu prawa przez Sąd Okręgowy. Gdyby nawet okazało się, że gliniane rurki drenażowe do odprowadzenia wody opadowej z posesji wnioskodawcy usytuowane zostały pod powierzchnią ziemi na działkach uczestników, to wnioskodawca musiałby wykazać, czego nie dokonał, że instalację wykonał jego poprzednik prawny. Kserokopia faktury nr […] z dnia 6 grudnia 1960 r., że „X. A." nabyła 300 sztuk dren sączków nie wykazuje tej okoliczności.Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).
O kosztach orzeczono na podstawie zasady wyrażonej w art. 520 § 1 k.p.c.awjw