Supreme Court dismisses cassation appeal on easement issue as not a novel legal question requiring uniform interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the cassation appeal filed by B. C. and J. C. against the District Court's dismissal of their request to establish a servitude of passage. The applicants argued that the case involved unresolved legal issues under the Civil Code, but the Court found the matter already settled by existing precedent regarding access rights. Consequently, the Court determined the appeal lacked the general legal significance required for cassation review under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it raises a legal issue of special importance that remains unresolved in case law; if the issue is already settled by precedent, the appeal must be dismissed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 231/15 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Iwona Koper w sprawie z wniosku B. C. i J. C. przy uczestnictwie T. S.A. w K. o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 listopada 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego we Wrocławiuz dnia 23 grudnia 2014 r., sygn. akt II Ca 1484/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; zasądza od wnioskodawców solidarnie na rzecz uczestnika postępowania kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Trzebnicy oddającego wniosek o ustanowienie służebności przesyłu za jednorazowym wynagrodzeniem.W skardze kasacyjnej wnioskodawcy uzasadniali wniosek o rozpoznanie skargi występowaniem w sprawie zagadnienia prawnego związanego ze stosowaniem przepisów art. 230, art. 145 § 1, art. 3051-4, art. 336, art. 352 § 1 i 2 k.c.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest kwalifikowanym środkiem prawnym, którego rozpoznanie przez Sąd Najwyższy musi być uzasadnione względami o szczególnej doniosłości, wykraczającymi poza indywidualny interes skarżącego, a leżącymi w interesie powszechnym.
Rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno służyć ochronie obowiązującego porządku prawnego przed dowolnością orzekania, oraz zapewnieniu jednolitości orzecznictwa sądowego w takich sprawach, w których możliwe jest dokonanie zasadniczej wykładni przepisu prawa, mającej walor generalny i abstrakcyjny (postanowienie SN z dnia 7 kwietnia 2009 r., II CSK 13/09, wyrok SN z dnia 23 lutego 2006 r. II CSK 126/05, postanowienie SN z dnia 4 lutego 2000 r., nie publ.). Istotnym zagadnieniem prawnym w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc mające walor nowości i służące rozwojowi prawa.Kwalifikacji takiej nie można przypisać sformułowanym przez skarżących i wyjaśnionym już w orzecznictwie zagadnieniom dotyczącym roszczeń osób, których nieruchomość obciążona została na skutek zasiedzenia służebnością odpowiadającą treścią służebności przesyłu o wynagrodzenie za korzystanie z nieruchomości za okres biegu terminu zasiedzenia. (zob. m.in. wyroki SN z dnia 12 stycznia 2012 r., II CSK 258/11, z dnia 10 lipca 2013 r., V CSK 320/12, z dnia 19 września 2013 r., I CSK 700/12, nie publikowane).
Nie można też, na tle motywów zaskarżonego wyroku, uznać za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. dalszych podniesionych przez skarżącego kwestii nie pozostających w koniecznym – dla takiej jego kwalifikacji – związku ze sprawą wyrażającym się znaczeniem dla zaskarżonego rozstrzygnięcia.W sprawie nie zachodzi nieważność postępowania przed sądem drugiej instancji, która Sąd Najwyższy bierze od rozwagę z urzędu.Z tych przyczyn na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., a w zakresie kosztów postępowania na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c., orzeczono jak w sentencji.