Cassation appeal dismissed; no legal issue found; precedent established on first right of refusal penalty.

Sygn. akt V CSK 212/16 POSTANOWIENIE Dnia 7 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa R. Z., H. Z. i W. Z.‎przeciwko J. K., A. K. i Gminie B. ‎o ustalenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 listopada 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 8 grudnia 2015 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza solidarnie od powodów na rzecz J. K. i A. K. solidarnie kwotę 5400 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) oraz na rzecz Gminy B. kwotę 3600 zł (trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 8 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na istnienie w sprawie potrzeby wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, jako jej podstawę wskazując charakter sankcji za naruszenie obowiązku informacyjnego wynikającego z naruszenia przepisów o prawie pierwokupu przysługującym właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości (art. 136 u.g.n.).

Mimo obszernego wywodu skarżącego nie można jednak stwierdzić, by w obecnym stanie orzecznictwa kwestia ta mogła stanowić nadal przedmiot rozbieżności wymagających wyjaśnienia przez Sąd Najwyższy. W uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., III CZP 107/14 (OSNC 2016, nr 2, poz.

16) w odniesieniu do analogicznego problemu na gruncie wcześniejszej regulacji gospodarowania nieruchomościami (ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jedn. tekst: Dz.U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.) stwierdzono, że naruszenie przepisów o prawie pierwokupu przysługującym właścicielowi wywłaszczonej nieruchomości, nie powoduje nieważności umowy sprzedaży lub ustanowienia użytkowania wieczystego, która została zawarta z osobą trzecią. Pogląd ten wyklucza z zasady istnienie, na tle skargi kasacyjnej, przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Skarżący nie wykazał przy tym w przekonujący sposób, by stanowisko to nie było adekwatne dla sprawy, w której skarga została wniesiona.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego należnych pozwanym Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 w zw. z art. 99 i oraz art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw