Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and awards costs to opposing parties.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to admit the cassation appeal to review for lack of an obvious legal error. The appellant argued the lower court's decision on property acquisition by prescription was clearly wrong, but failed to demonstrate a glaring violation of law. Consequently, the court dismissed the appeal and ordered the appellant to pay the costs of the cassation proceedings to the other parties.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if the appellant proves an obvious legal error; mere assertion of obvious justice is insufficient without a separate legal argument showing a clear violation of law.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 208/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku A. G.przy uczestnictwie M. M., C. M., Y. M., T. G., X. G., U. S., S. B., K. M. i M. Ł.o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Okręgowego w G.z dnia 22 października 2013 r., sygn. akt III Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestników M. M., C. M., Y. M., U. S., S. B., K. M. i M. Ł. kwoty po 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych na rzecz każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności, w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.
Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnioskodawczyni wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania opierając się na przesłance wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Jej zdaniem skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien w oddzielnym wywodzie prawnym wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w Sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe, przy czym w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania (z wyłączeniem naruszenia skutkującego nieważność postępowania) oczywista zasadność skargi kasacyjnej musi łączyć się z wykazaniem możliwości istotnego wpływu zarzucanych uchybień na wynik sprawy ( zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; z dnia 20 czerwca 2007 r.
II CSK 184/07, niepubl.; z dnia 26 czerwca 2012 r., III CSK 121/12, niepubl.; z dnia 4 grudnia 2012 r., I CSK 302/12, niepubl.).Skarżąca nie wykazała tak rozumianej oczywistej zasadności skargi kasacyjnej.Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznaniaSąd Najwyższy na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2 391 § 1, 39821 k.p.c. zasądził od wnioskodawczyni na rzecz uczestników koszty postępowania kasacyjnego w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu jednego adwokata (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2013 r., II CZ 165/12, niepubl. oraz uchwałę z dnia 30 stycznia 2007 r., III CZP 130/06, OSNC 2008/1/1.). [aw]