Cassation appeal dismissed for failure to prove obvious legal error under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the applicant failed to demonstrate an obvious legal error warranting extraordinary review. The applicant argued that the lower court's dismissal violated their right to a court by failing to examine the merits, relying solely on Article 386 § 4 of the Civil Procedure Code. The court rejected this, noting the lower court correctly dismissed the case on formal grounds under Article 199 § 1 due to res judicata, which did not constitute the specific type of obvious error required for cassation acceptance.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1, 2 k.p.c.; The cassation appeal must be accepted only if the applicant proves an obvious legal error evident from basic legal knowledge without deeper analysis, resulting in a clearly flawed judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 206/14 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z powództwa J. R.przeciwko W. […] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w D.o nakazanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 listopada 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt I ACz […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) przyznaje od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w […] adwokatowi J. L. kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych powiększoną o należny podatek VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu powodowi w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej, trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie jak uprzednio - kasacja) nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie z uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia o charakterze nadzwyczajnym. Ma przede wszystkim na celu – w interesie publicznym – ujednolicenie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie sporów precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla rozwoju prawa i judykatury sądowej.
W związku z tym jednym z koniecznych elementów skargi kasacyjnej jest wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie, w którym skarżący powinien wskazać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. i związku z tym istnieje potrzeba rozpoznania skargi przez Sąd Najwyższy. Określone w art. 3984 § 2 k.p.c. wymaganie uzasadnienia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania zostaje spełnione, jeśli skarżący w odrębnym wywodzie wykaże, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być zatem osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Powód J. R. w skardze kasacyjnej zarzucił, że jest ona oczywiście uzasadniona, ponieważ odrzucenie pozwu z uwagi na tożsamość stron i roszczeń było wadliwe i naruszało skarżącemu prawo do sądu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Powołując się na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej jako przesłankę wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania, skarżący powinien wykazać, że w sprawie doszło do kwalifikowanego, tj. oczywistego naruszenia prawa, widocznego od razu, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby głębszej analizy oraz że w wyniku takiego naruszenia prawa zapadło w Sądzie drugiej instancji orzeczenie oczywiście wadliwe (tak np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 października 2007 r., III CSK 216/07, niepubl; z dnia 20 czerwca 2007 r.
II CSK 184/07, niepubl., z dnia 31 stycznia 2008 r., II UK 2467/07, niepubl.)..Wniosek powoda o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie spełnia tych wymagań. Trzeba podnieść, że wniosek ten musi pozostawać w związku z podstawami skargi kasacyjnej. Powód oparł skargę kasacyjną wyłącznie na podstawie naruszenia art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 176 Konstytucji RP. zarzucając brak merytorycznego rozpoznania istoty sprawy. Tymczasem pozew został odrzucony na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. z przyczyn formalnych, wobec uznania, że o to samo roszczenie pomiędzy tymi samymi stronami sprawa została już prawomocnie osądzona.
Z tych względów uznając, że nie zostały spełnione przesłanki przejęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 1 i 2 postanowił jak wyżej.Orzeczenie o kosztach wydano w oparciu o treść art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 39821 k.p.c. w zw. § 6 pkt 7, § 13 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Dz. U. z 2013 Nr 461 poz. 1348 ze zm.[aw]