Supreme Court dismisses personal rights appeal as no new legal issue exists for interpretation.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept two cassation appeals against a lower court judgment regarding personal rights. The appellants argued for a new interpretation of civil code provisions concerning defamation in press publications, but the Court found these issues already extensively settled in prior precedent. Consequently, the Court determined that no significant legal question requiring clarification existed to justify the extraordinary review process.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court may accept a cassation appeal only if a new legal issue exists or serious doubts arise; otherwise, appeals concerning already settled statutory interpretations are dismissed.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 194/15 POSTANOWIENIE Dnia 27 października 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z powództwa D. M. przeciwko E. P. i "S." S.A. w B. - Wydawcy Gazety S.o ochronę dóbr osobistych,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2015 r.,na skutek skarg kasacyjnych pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 23 października 2014 r., sygn. akt I ACa 525/14, odmawia przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania. UZASADNIENIEZgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. może być zatem osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Sąd Najwyższy, rozpoznając nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga kasacyjna, nie jest trzecią instancją sądową, lecz działa w interesie publicznym, wyjaśniając istotne zagadnienia prawne, dokonując wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, bądź usuwając z obrotu prawnego orzeczenia wydane w postępowaniu dotkniętym nieważnością lub oczywiście wadliwe.
Dlatego też nie każda skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. W niniejszej sprawie nie występuje, wskazane we wnioskach obu skarg kasacyjnych, istotne zagadnienie prawne. Zagadnieniem takim w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. jest zagadnienie nowe, nierozwiązane dotąd w orzecznictwie, którego rozstrzygnięcie może przyczynić się do rozwoju prawa, takim zaś zagadnieniem niewątpliwie nie jest wskazana w skargach kasacyjnych kwestia wykładni art. 23 i 24 k.c. Przepisy te były już wielokrotnie wykładane w orzecznictwie Sądu Najwyższego, a co do naruszenia dóbr osobistych w publikacji prasowej m.in. w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 18 lutego 2005 r., III CZP 53/04 (OSNC 2005, nr 7-8, poz. 114), wyrokach Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2015 r., IV CSK 557/14, z dnia 5 czerwca 2003 r., II CKN 14/01, z dnia 23 czerwca 2004 r., V CK 538/03.Z tych względów należało odmówić przyjęcia obu skarg kasacyjnych do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).