Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error and obvious unreasonableness of appeal. The court rejects the claim that the lower court ignored the statute of limitations. The appeal fails because the lower court thoroughly considered the statute of limitations issue. The court rules that the cassation appeal is not obviously justified. The decision upholds the lower court's judgment on the statute of limitations. The appeal is dismissed due to lack of obvious legal error. The court finds no obvious unreasonableness in the lower court's decision. The appeal is rejected because the lower court properly addressed the statute of limitations. The decision confirms that the cassation appeal is not obviously justified. The court dismisses the appeal for lack of obvious legal error.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal, ruling that the lower court's decision was not obviously unreasonable or legally erroneous. The appellant argued that the appellate court blatantly ignored the statute of limitations, but the Supreme Court found the lower court had thoroughly examined this issue in its detailed reasoning. Consequently, the court determined that the appeal did not meet the strict threshold for obvious unreasonableness or obvious legal error required under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is only admissible if it demonstrates an obvious legal error or obvious unreasonableness of the lower court's decision, requiring a prima facie assessment without deep textual analysis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 193/13 POSTANOWIENIE Dnia 16 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marta Romańska w sprawie z powództwa […] B. […] Sp. z o.o. w W.przeciwko T. […] Sp. z o.o. w O.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 stycznia 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt I ACa […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 3.600 ( trzy tysiące sześćset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
UZASADNIENIE
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądowym, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek (art. 3984 § 2 k.p.c.), gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych przez art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny, czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich jest mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.Pozwana wniosła o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania z powołaniem się na jej oczywistą zasadność (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.), wynikającą z tego, że Sąd Apelacyjny „rażąco naruszył powołane w skardze przepisy prawa materialnego, w konsekwencji pomijając fakt przedawnienia dochodzonego roszczenia”.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że powołanie się na powyższą przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wymaga wykazania w ramach odrębnego wywodu kwalifikowanej postaci naruszenia przez sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego lub procesowego. Naruszenie ma być oczywiste, a zatem widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, Lex nr 82274; z 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, Lex nr 375616, z 26 lutego 2008 r., II UK 317/ 07, Lex nr 453107; z 9 maja 2008 r., II PK 11/08, Lex nr 490364; z 21 maja 2008 r., I UK 11/08, Lex nr 491538; z 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, Lex nr 494134).
Przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest bowiem oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego przepisu (przepisów) nie prowadzi wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, Lex nr 1232793).Skarżąca nie uzasadniła szerzej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, ograniczając go wyłącznie do zacytowanego zdania.
W ramach przedsądu nie jest możliwe analizowanie podstaw i zarzutów kasacyjnych i poszukiwanie w nich uzasadnienia dla wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Motywy zaskarżonego wyroku świadczą o tym, że Sąd Apelacyjny szczegółowo rozważył nie tylko okoliczności zawarcia i treść umów zawartych przez strony, ale i problem przedawnienia dochodzonego przez powódkę roszczenia. W ich świetle skarga kasacyjna powódki nie jest oczywiście uzasadniona. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 3989 § 1 k.p.c. oraz – co do kosztów postępowania – art. 98, art. 108 § 1 w zw. z art. 39821 i art. 391 § 1 k.p.c. i § 13 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.
U. Nr 163, poz. 1348, ze zm.), orzeczono jak w sentencji. awdb