Supreme Court dismisses cassation appeal due to lack of legal issue and statutory validity of bank title. Appeal rejected for insufficient argumentation and legislative continuity. Court upholds enforcement title validity post-constitutional ruling.

Sygn. akt V CSK 183/18 POSTANOWIENIE Dnia 12 października 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Karol Weitz w sprawie z powództwa S. Ś.‎przeciwko (…) Bank S.A. w W.‎o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 5 września 2017 r., sygn. akt V ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powódki kosztami postępowania kasacyjnego, 3. przyznaje adwokatowi M. J. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w (…) kwotę 2700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania.

Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 5 września 2017 r. Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca powołała się na potrzebę wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości, która zarysowała się na gruncie interpretacji art. 190 ust. 3 Konstytucji RP w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji w zakresie dotyczącym stosowania przepisów uznanych przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją w sytuacji, której Trybunał Konstytucyjny określił w swoim orzeczeniu moment utraty mocy aktu normatywnego inny niż ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego; wyrazem tych rozbieżności są m.in. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2009 r., III UK 96/08, oraz z dnia 23 stycznia 2007 r., III PK 96/06 z jednej strony oraz orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2006 r., IV CSK 28/06 lub z dnia 20 kwietnia 2011 r., I CSK 410/10, prezentujące pogląd przeciwny.Potrzeba wykładni przepisów prawa budzących wątpliwości i wywołujących rozbieżności w orzecznictwie (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, oznacza sytuację, w której w sprawie występuje kwestia o niejasnym charakterze, będąca źródłem istotnych wątpliwości lub różnic zdań w orzecznictwie, mająca znaczenie dla oceny dochodzonego roszczenia (tak Sąd Najwyższy w postanowieniach: z dnia 26 czerwca 2015 r., III CSK 77/15, nie publ. oraz z dnia 20 listopada 2015 r., III CSK 269/15, nie publ.).Twierdzenia skarżącej nie wystarczają do wykazania, by w sprawie doszło do ziszczenia się przesłanki wskazanej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. Przesłanki tej nie spełnia samo powołanie się na konieczność wykładni art. 190 ust. 3 w zw. z art. 178 ust. 1 Konstytucji oraz zaprezentowanie uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej.

Skarżąca ograniczyła się do stwierdzenia istnienia potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie, lecz skarga nie zawiera szerszego rozwinięcia tych wątpliwości ani pogłębionej analizy prawnej. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania nie wyjaśniono, na czym polegają wskazywane wątpliwości odnośnie do przywołanych kilku orzeczeń Sądu Najwyższego. Ograniczenie się do lakonicznego i ogólnego wywodu oraz brak szerszego rozwinięcia wniosku w tym zakresie uniemożliwia weryfikację, w jakim zakresie wiąże się on, w intencji skarżącej, ze wskazaną przesłanką przedsądu kasacyjnego.

Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu elementów kreatywnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).Niezależnie od powyższego Sąd Najwyższy wskazuje na okoliczność, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r., P 45/12 (OTK-A 2015, nr 4, poz.

46) Trybunał Konstytucyjny wskazał na jedynie prospektywny skutek tego wyroku. Co więcej, ustawodawca, dokonując zmian normatywnych w związku z tym wyrokiem w art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1854), która weszła w życie w dniu 27 listopada 2015 r., i usuwając z systemu prawnego instytucję bankowych tytułów egzekucyjnych, wyraźnie postanowił, że bankowy tytuł egzekucyjny, któremu nadano klauzulę wykonalności na podstawie przepisów dotychczasowych, zachowuje moc tytułu wykonawczego także po dniu wejścia w życie tej ustawy.

Utrzymanie w mocy bankowych tytułów egzekucyjnych powstałych przed datą wejścia w życie wskazanej ustawy oznacza, że niedopuszczalne jest ich podważanie w trybie powództwa opozycyjnego (art. 840 § 1 k.p.c.) albo wznowienia postępowania o nadanie im klauzuli wykonalności, które doprowadziło do ich powstania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2018 r., III CZP 2/18 (nie publ.), tylko na tej podstawie, że w wyroku z dnia 14 kwietnia 2015 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł o niekonstytucyjności instytucji bankowych tytułów egzekucyjnych (por. ponadto także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2018 r., V CSK 659/17, nie publ.).

Ta sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż klauzula wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu przeciwko powódce nadana została postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. Oznacza to, że przedmiotowy tytuł zgodnie z art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 25 września 2015 r. zachował moc (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 maja 2017 r., II CSK 440/16, nie publ., i z dnia 9 lutego 2018 r., I CSK 390/17, nie publ.).Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).Ze względu na sytuację osobistą i finansową skarżącej Sąd Najwyższy na podstawie art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił nie obciążać jej kosztami postępowania kasacyjnego.O kosztach niepłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym przez adwokata M.J.

Sąd Najwyższy orzekł na podstawie § 2, § 3, § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6 i § 16 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714 ze zm.).jw